A friend asked me why I spell happiness as "happyness". At first I thought that I'm spelling it that way just to make me unique. But then the question made me stop for a while and and then I realized one thing. Maybe my subconsious suggests I spell it incorrectly because essentially, we can not find real happiness in perfection. And maybe that is also the reason why Will Smith's movie was entitled "The Pursuit of Happyness".
Monday, July 26, 2010
Wednesday, April 21, 2010
Dalawampu't Tatlo
Para sa mga isdang nauubusan ng oxygen sa dagat dahil sa global warming...
Kasabay daw sa pagtanda ng tao ang pagiging marunong n'ya. Isa sa mga katanggap-tanggap na kaisipian ng anumang sibilisasyon na nagkakaroon ng dunong o "wisdom" ang tao habang nadadagdagan ang araw na inilalagi n'ya sa mundo. At dahil nadagdagan nanaman ang bilang sa edad ko, naisipan kong pagsama-samahin ang mga bagay na natutunan ko mula nang namulat ang isip ko sa katotohanang imposibleng maging miyembro ako ng Ghost Fighter.
Kasabay daw sa pagtanda ng tao ang pagiging marunong n'ya. Isa sa mga katanggap-tanggap na kaisipian ng anumang sibilisasyon na nagkakaroon ng dunong o "wisdom" ang tao habang nadadagdagan ang araw na inilalagi n'ya sa mundo. At dahil nadagdagan nanaman ang bilang sa edad ko, naisipan kong pagsama-samahin ang mga bagay na natutunan ko mula nang namulat ang isip ko sa katotohanang imposibleng maging miyembro ako ng Ghost Fighter.
Wednesday, November 4, 2009
Love Letter IX
Immortal beloved, my angel, my all, my very self - There art a hand-full of words that I can say but still they can not explain why do I love thee. There art melodies that play in the air but they can not explain the reason why do I love thee. There art petals that I can give thee to compliment thy beauty but they can not whisper to thy ears why do I love thee. There art poems my heart recites but they can never rhyme to tell you why do I love thee. There art treasures I can compare with the amount of joy thou bring but they can not measure a chest of the logic of why I love thee. There art songs of love and romantic hymns my lips can stutter but they can not put into melody why do I love thee. There art souls who misjudge my intentions towards thee but they can never know why do really love thee. There art the heavens and the stars above I could proclaim my vows of unending appreciation but they will not enlighten my mind of the reasons why do I love thee.
Sunday, November 1, 2009
Band-aid
"Nagkakaro'n ng simula sa bawat wakas."
Isa na yata sa pinaka-mahirap na pakiramdam sa mundo (maliban sa LBM, na meron ako ngayon) ang wakasan ang isang bagay na pinagtuunan mo ng madaming oras at naging isang malaking parte ng buhay mo. Iba-iba man ang itsura, kulay o paraan, hindi pa rin madali ang mawala sayo ang isang bagay lalo na kapag alam mong wala nang balikan at alam mong isa lang ang kababagsakan nila sa buhay mo... ang ala-ala.
Saturday, October 24, 2009
S.U.P.E.R. P.O.S.T.
Tulad ng hangin, nagbabago din ang ihip ng electric fan.
Ang init nanaman kasi kaya pati siguro yung binubugang hangin ng electric fan namin, parang galing sa hininga ng tao. Buti hindi amoy bulok na ngipin.
Ang init nanaman kasi kaya pati siguro yung binubugang hangin ng electric fan namin, parang galing sa hininga ng tao. Buti hindi amoy bulok na ngipin.
Tuesday, October 20, 2009
7 Minute Prologue
These are my hands.
You can hold it
but you can't tie them together.
This is my face.
You can stare at it
But you can't tell what it says.
These are my lips.
You can tell them to open
but can't dictate what to say.
These are my eyes.
They can see your outside
but you can't fake what they see inside.
This is my brain.
You can make it ponder
But can't make it not think what it wants.
This is my head.
You can make it twirl
But you can't diffuse its reality.
And this is my heart.
You can hear it beating
But you can't really hear it shouting your name.
This is me.
You can destroy me
But you can't keep me from getting up again.
Stronger.
Collected.
Whole.
You can hold it
but you can't tie them together.
This is my face.
You can stare at it
But you can't tell what it says.
These are my lips.
You can tell them to open
but can't dictate what to say.
These are my eyes.
They can see your outside
but you can't fake what they see inside.
This is my brain.
You can make it ponder
But can't make it not think what it wants.
This is my head.
You can make it twirl
But you can't diffuse its reality.
And this is my heart.
You can hear it beating
But you can't really hear it shouting your name.
This is me.
You can destroy me
But you can't keep me from getting up again.
Stronger.
Collected.
Whole.
Wednesday, October 7, 2009
Lost Generation (A re-post)
I found a video on facebook and the excerpt is completely interesting, if not brilliant enough.
I am not the author of this, but it's worth to be posted here.
Instruction: Read it and read it again in reverse ( from the bottom up)
Lost Generation by Jonathan Reed
I am part of a lost generation
and I refuse to believe that
I can change the world
I realize this may be a shock but
“Happiness comes from within.”
is a lie, and
“Money will make me happy.”
So in 30 years I will tell my children
they are not the most important thing in my life
My employer will know that
I have my priorities straight because
work
is more important than
family
I tell you this
Once upon a time
Families stayed together
but this will not be true in my era
This is a quick fix society
Experts tell me
30 years from now, I will be celebrating the 10th anniversary of my divorce
I do not concede that
I will live in a country of my own making
In the future
Environmental destruction will be the norm
No longer can it be said that
My peers and I care about this earth
It will be evident that
My generation is apathetic and lethargic
It is foolish to presume that
There is hope.
And all of this will come true unless we choose to reverse it .
Tuesday, September 29, 2009
Confusion over disappointment.
This morning was festive.
I got a call last night from a number that is not saved in my phonebook. I was sleeping so I needed to wake up , open my left eye and answer the call. Sun cell's signal is soooo bad in my room so apparently the person on the other line couldn't hear me saying "hello" back a couple of times in my bedroom voice.
And I could swear it's bumbee! It's bumbee's voice!
The signal wasn't generous enough so the call got cut. I don't know how it happened but neither of my phones had load so I couln't text bumbee to call again. Instinctively, I got up and borrowed my cousin's phone to call bumbee. I called the number bumbee used and someone answered. I asked why did he call, he answered "Nangangamusta lang." The background on the other end of the line is so noisy, I remember, so I said I need to sleep and I'll call him tomorrow. All the while I was thinking it was bumbee whom I talked to. I had no doubt.
I called bumbee earlier today and he said he didn't call me at all last night 'coz he was at ABS-CBN doing some volunteerism.
I could swear it was bumbee.
Hmmm.
Now I'm more confused than disappointed.
I got a call last night from a number that is not saved in my phonebook. I was sleeping so I needed to wake up , open my left eye and answer the call. Sun cell's signal is soooo bad in my room so apparently the person on the other line couldn't hear me saying "hello" back a couple of times in my bedroom voice.
And I could swear it's bumbee! It's bumbee's voice!
The signal wasn't generous enough so the call got cut. I don't know how it happened but neither of my phones had load so I couln't text bumbee to call again. Instinctively, I got up and borrowed my cousin's phone to call bumbee. I called the number bumbee used and someone answered. I asked why did he call, he answered "Nangangamusta lang." The background on the other end of the line is so noisy, I remember, so I said I need to sleep and I'll call him tomorrow. All the while I was thinking it was bumbee whom I talked to. I had no doubt.
I called bumbee earlier today and he said he didn't call me at all last night 'coz he was at ABS-CBN doing some volunteerism.
I could swear it was bumbee.
Hmmm.
Now I'm more confused than disappointed.
Monday, September 28, 2009
Pick up where we left off...
The weekend was a nightmare, disastrous, and tragic.
Life and properties, in many forms, were taken away
in exchange of tons of mud and murky water.
To Madel and to everyone who were affected in any way,
you have our prayers and support.
We're trying to give help in ways we can.
...
We, Filipinos,
As resilient as we are,
will pick up where we left off.
We will learn valuable lessons and move on.
We have prayed for unity and now we are given
the chance for our prayer to be answered.
Life and properties, in many forms, were taken away
in exchange of tons of mud and murky water.
To Madel and to everyone who were affected in any way,
you have our prayers and support.
We're trying to give help in ways we can.
...
We, Filipinos,
As resilient as we are,
will pick up where we left off.
We will learn valuable lessons and move on.
We have prayed for unity and now we are given
the chance for our prayer to be answered.
-e
Thursday, March 5, 2009
Liku-liko
Noong isang linggo, nagbakasyon kami sa La Union. Weekend lang kaya gipit sa oras dahil lahat ng kasama ay may pasok ng Lunes. Mula Makati, dumiretso kami sa Simbahan ng Manaoag bago dumiretso sa Naguilian. Ang original na plano, 'pag dating sa La Union magaalmusal lang tapos diretso na kaming Baguio. Malapit nalang naman kasi samin ang Baguio, 45 minutes lang. Pero dahil sa hindi ko kinaya ang antok, napilitan kaming Sunday nalang umakyat sa Summer Capital ng Pilipinas.
(Madaming gulay, dinuguan, native na manok, maliliit na alimasag at isa pang ulam na hindi ko alam at wala na akong balak alamin pa kung anong hayop ang sinahog dun ang nakalipas...)
Nag-alarm ako ng 5:30 ng umaga pero dahil nasa probinsya ako at pinuyat ako ng mga mala-dragon na lamok, 6:30 na ako nagising. (Wala na ang bakas ng pagod sa byahe at mga pinamili kong peanut brittle sa Baguio pero ang mga bakas ng sakmal ng mga "super lamok" eh nasa balat ko parin hanggang ngayon). Nagalmusal ng isang tasang kape na nasobrahan ko sa gatas kaya nagmukhang natapunan lang ng kulay brown na tubig at dalawang pandesal, hinatid na kami papuntang bayan kasi dun kami sasakay ng bus papuntang Baguio. Tumugtog ang theme song Voltes V sa utak ko dahil sa excitement.
Kasama ko si Mel at si Gemma. Camera, cellphone, at pitaka lang ang dala ko kasi alam kong madami akong bibitbitin pababa. Sa bus palang excited na kaming tatlo. Unti-unting lumalamig ang hangin. Unti-unti ring tumataas ang dugo sa utak namin kasi patarik ng patarik ang nakikita naming bagin sa bintana. Kahit walang sounds si Manong driver ng bus eh hindi naman boring ang byahe. Alam kasi naming kung hindi yung mukha nung leyon ang makikita namin eh mukha ni San Pedro at mga nagkakantahang anghel ang sasalubong samin. Sabi nga ni Mel dapat daw ang mga sounds ni Manong sa bus nya eh yung mga kantang makakagising sa diwa ng mga manlalakbay gaya ng Can't Cry Hard Enough, What Matters Most, Hindi Kita Malilimutan, at ang version ni Regine ng I Will Be There. Dapat din daw gumawa na kami ng last will and testament namin para malinaw kung kanino mapupunta ang mga CD namin ng Westlife, Britney Spears, Christina Aguilera, Gregorian, at Salbakuta.
Tapos, tapos na. Hehehe. Hindi naman talaga ang pagpunta sa Baguio ang highlight nitong post ko na to. Gusto ko lang ikwento yung pakiramdam na anytime pwedeng tumagilid yung bus na sinasakyan mo habang lumiliko paakyat ng bundok habang may kasalubong na malaking truck na may dalang mga bato na pwedeng tumabon sayo na magiging dahilan ng hindi pagbubukas ng "bintana" ng kabaong mo dahil gross na makita ng mga kaibigan mo na mukhang binugbog ni Chris Brown ang bangkay mo. Eeeewe.
Highlight din pala sa Baguio ang pagbili ko ng 5 kilong litsing litsugas at ang muntik nang pagkadukot ng cellphone ni Gima. Astig nga yun kasi natakot yung mandurukot sa kanya kasi may hawak syang yantok. Ibinalik sa kanya ang cellphone nya harap-harapan. Dapat binibigyan ng Oscar's ang mga gaya nyang "honest pick-pocketer". Meron din palang mga masasamang-loob at mga taong malilikot ang kamay sa Baguio. Buti nalang binili ni Gima yung yantok na 'yun na ayon kay ateng tindera ay "para sa masasamang tao". Kaya dapat parati naming dala yun para pag may nakita kaming masamang tao, o kahit mukhang masamang tao lang, patay s'ya - "Masama kang tao!" **sabay tatlong kilong pukpok ng yantok na gawa yata sa hi-breed ng Narra at Kamagong**
Pinag-uusapan narin lang ang pagpuksa sa masasamang tao sa Pilipinas gamit ang Super Yantok, nabalitaan ko kanina lang na sumakabilang-buhay na pala si Francis Magalona.
(Sandaling katahimikan para sa kanyang kaluluwa...)
(Mamaya ka na kumanta ng kaleidoscope world!)
Nakakalungkot isipin na kahit anong laban mo at kahit sinlaki ng boobs ni Keana Reeves ang pag-asa mo, kung oras mo na, oras mo na talaga. Pero hindi rin matatawaran ang katapangan at lakas ng loob ni Francis M sa paglaban nya sa sakit na Leukemia. Saludo ako sa kanya dahil bukod sa nakagawa pa s'ya ng commercial ng malamig na kape, hindi n'ya pinakita na pinanghinaan s'ya ng loob. Salamat sa mga kantang minsang nakapukaw sa damdamin ng mga kababayan natin lalung-lalo na sa mga kabataang dating insecure sa ilong ni Tom Cruise. Kung hindi siguro dahil sa kantang 'yun eh karamihan na sa atin naging kamag-anak na ni Pinocchio na santo ng mga government officials natin ngayon.
Matagal-tagal narin mula nung huli akong nakagawa ng matinu-tinong sulatin. Parang nagsimula ulit ako sa pagsusulat. Naalala ko kasi yung pangarap ko dati na maging writer. Naisip ko na mas madalas na akong nagsasalita ngayon kesa sa pagsusulat kaya minabuti kong subukan ulit ngayon.
"Ang hindi makabangon may nakabaon."
Wala na akong dahilan para hindi makapagsulat. Ubos na ang mga palusot ko sa sarili ko. May isang mahalaga akong natutunan:
Hindi nakatulong sa pagbabalik ng kagustuhan kong magsulat ulit ang pagvavandal sa likod ng upuan ng bus papuntang Baguio. Mas effective siguro kung sa CR sa Guadalupe mall ko gagawin 'yun.
(Madaming gulay, dinuguan, native na manok, maliliit na alimasag at isa pang ulam na hindi ko alam at wala na akong balak alamin pa kung anong hayop ang sinahog dun ang nakalipas...)
Nag-alarm ako ng 5:30 ng umaga pero dahil nasa probinsya ako at pinuyat ako ng mga mala-dragon na lamok, 6:30 na ako nagising. (Wala na ang bakas ng pagod sa byahe at mga pinamili kong peanut brittle sa Baguio pero ang mga bakas ng sakmal ng mga "super lamok" eh nasa balat ko parin hanggang ngayon). Nagalmusal ng isang tasang kape na nasobrahan ko sa gatas kaya nagmukhang natapunan lang ng kulay brown na tubig at dalawang pandesal, hinatid na kami papuntang bayan kasi dun kami sasakay ng bus papuntang Baguio. Tumugtog ang theme song Voltes V sa utak ko dahil sa excitement.
Kasama ko si Mel at si Gemma. Camera, cellphone, at pitaka lang ang dala ko kasi alam kong madami akong bibitbitin pababa. Sa bus palang excited na kaming tatlo. Unti-unting lumalamig ang hangin. Unti-unti ring tumataas ang dugo sa utak namin kasi patarik ng patarik ang nakikita naming bagin sa bintana. Kahit walang sounds si Manong driver ng bus eh hindi naman boring ang byahe. Alam kasi naming kung hindi yung mukha nung leyon ang makikita namin eh mukha ni San Pedro at mga nagkakantahang anghel ang sasalubong samin. Sabi nga ni Mel dapat daw ang mga sounds ni Manong sa bus nya eh yung mga kantang makakagising sa diwa ng mga manlalakbay gaya ng Can't Cry Hard Enough, What Matters Most, Hindi Kita Malilimutan, at ang version ni Regine ng I Will Be There. Dapat din daw gumawa na kami ng last will and testament namin para malinaw kung kanino mapupunta ang mga CD namin ng Westlife, Britney Spears, Christina Aguilera, Gregorian, at Salbakuta.
Tapos, tapos na. Hehehe. Hindi naman talaga ang pagpunta sa Baguio ang highlight nitong post ko na to. Gusto ko lang ikwento yung pakiramdam na anytime pwedeng tumagilid yung bus na sinasakyan mo habang lumiliko paakyat ng bundok habang may kasalubong na malaking truck na may dalang mga bato na pwedeng tumabon sayo na magiging dahilan ng hindi pagbubukas ng "bintana" ng kabaong mo dahil gross na makita ng mga kaibigan mo na mukhang binugbog ni Chris Brown ang bangkay mo. Eeeewe.
Highlight din pala sa Baguio ang pagbili ko ng 5 kilong litsing litsugas at ang muntik nang pagkadukot ng cellphone ni Gima. Astig nga yun kasi natakot yung mandurukot sa kanya kasi may hawak syang yantok. Ibinalik sa kanya ang cellphone nya harap-harapan. Dapat binibigyan ng Oscar's ang mga gaya nyang "honest pick-pocketer". Meron din palang mga masasamang-loob at mga taong malilikot ang kamay sa Baguio. Buti nalang binili ni Gima yung yantok na 'yun na ayon kay ateng tindera ay "para sa masasamang tao". Kaya dapat parati naming dala yun para pag may nakita kaming masamang tao, o kahit mukhang masamang tao lang, patay s'ya - "Masama kang tao!" **sabay tatlong kilong pukpok ng yantok na gawa yata sa hi-breed ng Narra at Kamagong**
Pinag-uusapan narin lang ang pagpuksa sa masasamang tao sa Pilipinas gamit ang Super Yantok, nabalitaan ko kanina lang na sumakabilang-buhay na pala si Francis Magalona.
(Sandaling katahimikan para sa kanyang kaluluwa...)
(Mamaya ka na kumanta ng kaleidoscope world!)
Nakakalungkot isipin na kahit anong laban mo at kahit sinlaki ng boobs ni Keana Reeves ang pag-asa mo, kung oras mo na, oras mo na talaga. Pero hindi rin matatawaran ang katapangan at lakas ng loob ni Francis M sa paglaban nya sa sakit na Leukemia. Saludo ako sa kanya dahil bukod sa nakagawa pa s'ya ng commercial ng malamig na kape, hindi n'ya pinakita na pinanghinaan s'ya ng loob. Salamat sa mga kantang minsang nakapukaw sa damdamin ng mga kababayan natin lalung-lalo na sa mga kabataang dating insecure sa ilong ni Tom Cruise. Kung hindi siguro dahil sa kantang 'yun eh karamihan na sa atin naging kamag-anak na ni Pinocchio na santo ng mga government officials natin ngayon.
---
Matagal-tagal narin mula nung huli akong nakagawa ng matinu-tinong sulatin. Parang nagsimula ulit ako sa pagsusulat. Naalala ko kasi yung pangarap ko dati na maging writer. Naisip ko na mas madalas na akong nagsasalita ngayon kesa sa pagsusulat kaya minabuti kong subukan ulit ngayon.
"Ang hindi makabangon may nakabaon."
Wala na akong dahilan para hindi makapagsulat. Ubos na ang mga palusot ko sa sarili ko. May isang mahalaga akong natutunan:
Hindi nakatulong sa pagbabalik ng kagustuhan kong magsulat ulit ang pagvavandal sa likod ng upuan ng bus papuntang Baguio. Mas effective siguro kung sa CR sa Guadalupe mall ko gagawin 'yun.
Subscribe to:
Posts (Atom)