Immortal beloved, my angel, my all, my very self - There art a hand-full of words that I can say but still they can not explain why do I love thee. There art melodies that play in the air but they can not explain the reason why do I love thee. There art petals that I can give thee to compliment thy beauty but they can not whisper to thy ears why do I love thee. There art poems my heart recites but they can never rhyme to tell you why do I love thee. There art treasures I can compare with the amount of joy thou bring but they can not measure a chest of the logic of why I love thee. There art songs of love and romantic hymns my lips can stutter but they can not put into melody why do I love thee. There art souls who misjudge my intentions towards thee but they can never know why do really love thee. There art the heavens and the stars above I could proclaim my vows of unending appreciation but they will not enlighten my mind of the reasons why do I love thee.
Wednesday, November 4, 2009
Sunday, November 1, 2009
Band-aid
"Nagkakaro'n ng simula sa bawat wakas."
Isa na yata sa pinaka-mahirap na pakiramdam sa mundo (maliban sa LBM, na meron ako ngayon) ang wakasan ang isang bagay na pinagtuunan mo ng madaming oras at naging isang malaking parte ng buhay mo. Iba-iba man ang itsura, kulay o paraan, hindi pa rin madali ang mawala sayo ang isang bagay lalo na kapag alam mong wala nang balikan at alam mong isa lang ang kababagsakan nila sa buhay mo... ang ala-ala.
Saturday, October 24, 2009
S.U.P.E.R. P.O.S.T.
Tulad ng hangin, nagbabago din ang ihip ng electric fan.
Ang init nanaman kasi kaya pati siguro yung binubugang hangin ng electric fan namin, parang galing sa hininga ng tao. Buti hindi amoy bulok na ngipin.
Ang init nanaman kasi kaya pati siguro yung binubugang hangin ng electric fan namin, parang galing sa hininga ng tao. Buti hindi amoy bulok na ngipin.
Tuesday, October 20, 2009
7 Minute Prologue
These are my hands.
You can hold it
but you can't tie them together.
This is my face.
You can stare at it
But you can't tell what it says.
These are my lips.
You can tell them to open
but can't dictate what to say.
These are my eyes.
They can see your outside
but you can't fake what they see inside.
This is my brain.
You can make it ponder
But can't make it not think what it wants.
This is my head.
You can make it twirl
But you can't diffuse its reality.
And this is my heart.
You can hear it beating
But you can't really hear it shouting your name.
This is me.
You can destroy me
But you can't keep me from getting up again.
Stronger.
Collected.
Whole.
You can hold it
but you can't tie them together.
This is my face.
You can stare at it
But you can't tell what it says.
These are my lips.
You can tell them to open
but can't dictate what to say.
These are my eyes.
They can see your outside
but you can't fake what they see inside.
This is my brain.
You can make it ponder
But can't make it not think what it wants.
This is my head.
You can make it twirl
But you can't diffuse its reality.
And this is my heart.
You can hear it beating
But you can't really hear it shouting your name.
This is me.
You can destroy me
But you can't keep me from getting up again.
Stronger.
Collected.
Whole.
Wednesday, October 7, 2009
Lost Generation (A re-post)
I found a video on facebook and the excerpt is completely interesting, if not brilliant enough.
I am not the author of this, but it's worth to be posted here.
Instruction: Read it and read it again in reverse ( from the bottom up)
Lost Generation by Jonathan Reed
I am part of a lost generation
and I refuse to believe that
I can change the world
I realize this may be a shock but
“Happiness comes from within.”
is a lie, and
“Money will make me happy.”
So in 30 years I will tell my children
they are not the most important thing in my life
My employer will know that
I have my priorities straight because
work
is more important than
family
I tell you this
Once upon a time
Families stayed together
but this will not be true in my era
This is a quick fix society
Experts tell me
30 years from now, I will be celebrating the 10th anniversary of my divorce
I do not concede that
I will live in a country of my own making
In the future
Environmental destruction will be the norm
No longer can it be said that
My peers and I care about this earth
It will be evident that
My generation is apathetic and lethargic
It is foolish to presume that
There is hope.
And all of this will come true unless we choose to reverse it .
Tuesday, September 29, 2009
Confusion over disappointment.
This morning was festive.
I got a call last night from a number that is not saved in my phonebook. I was sleeping so I needed to wake up , open my left eye and answer the call. Sun cell's signal is soooo bad in my room so apparently the person on the other line couldn't hear me saying "hello" back a couple of times in my bedroom voice.
And I could swear it's bumbee! It's bumbee's voice!
The signal wasn't generous enough so the call got cut. I don't know how it happened but neither of my phones had load so I couln't text bumbee to call again. Instinctively, I got up and borrowed my cousin's phone to call bumbee. I called the number bumbee used and someone answered. I asked why did he call, he answered "Nangangamusta lang." The background on the other end of the line is so noisy, I remember, so I said I need to sleep and I'll call him tomorrow. All the while I was thinking it was bumbee whom I talked to. I had no doubt.
I called bumbee earlier today and he said he didn't call me at all last night 'coz he was at ABS-CBN doing some volunteerism.
I could swear it was bumbee.
Hmmm.
Now I'm more confused than disappointed.
I got a call last night from a number that is not saved in my phonebook. I was sleeping so I needed to wake up , open my left eye and answer the call. Sun cell's signal is soooo bad in my room so apparently the person on the other line couldn't hear me saying "hello" back a couple of times in my bedroom voice.
And I could swear it's bumbee! It's bumbee's voice!
The signal wasn't generous enough so the call got cut. I don't know how it happened but neither of my phones had load so I couln't text bumbee to call again. Instinctively, I got up and borrowed my cousin's phone to call bumbee. I called the number bumbee used and someone answered. I asked why did he call, he answered "Nangangamusta lang." The background on the other end of the line is so noisy, I remember, so I said I need to sleep and I'll call him tomorrow. All the while I was thinking it was bumbee whom I talked to. I had no doubt.
I called bumbee earlier today and he said he didn't call me at all last night 'coz he was at ABS-CBN doing some volunteerism.
I could swear it was bumbee.
Hmmm.
Now I'm more confused than disappointed.
Monday, September 28, 2009
Pick up where we left off...
The weekend was a nightmare, disastrous, and tragic.
Life and properties, in many forms, were taken away
in exchange of tons of mud and murky water.
To Madel and to everyone who were affected in any way,
you have our prayers and support.
We're trying to give help in ways we can.
...
We, Filipinos,
As resilient as we are,
will pick up where we left off.
We will learn valuable lessons and move on.
We have prayed for unity and now we are given
the chance for our prayer to be answered.
Life and properties, in many forms, were taken away
in exchange of tons of mud and murky water.
To Madel and to everyone who were affected in any way,
you have our prayers and support.
We're trying to give help in ways we can.
...
We, Filipinos,
As resilient as we are,
will pick up where we left off.
We will learn valuable lessons and move on.
We have prayed for unity and now we are given
the chance for our prayer to be answered.
-e
Thursday, March 5, 2009
Liku-liko
Noong isang linggo, nagbakasyon kami sa La Union. Weekend lang kaya gipit sa oras dahil lahat ng kasama ay may pasok ng Lunes. Mula Makati, dumiretso kami sa Simbahan ng Manaoag bago dumiretso sa Naguilian. Ang original na plano, 'pag dating sa La Union magaalmusal lang tapos diretso na kaming Baguio. Malapit nalang naman kasi samin ang Baguio, 45 minutes lang. Pero dahil sa hindi ko kinaya ang antok, napilitan kaming Sunday nalang umakyat sa Summer Capital ng Pilipinas.
(Madaming gulay, dinuguan, native na manok, maliliit na alimasag at isa pang ulam na hindi ko alam at wala na akong balak alamin pa kung anong hayop ang sinahog dun ang nakalipas...)
Nag-alarm ako ng 5:30 ng umaga pero dahil nasa probinsya ako at pinuyat ako ng mga mala-dragon na lamok, 6:30 na ako nagising. (Wala na ang bakas ng pagod sa byahe at mga pinamili kong peanut brittle sa Baguio pero ang mga bakas ng sakmal ng mga "super lamok" eh nasa balat ko parin hanggang ngayon). Nagalmusal ng isang tasang kape na nasobrahan ko sa gatas kaya nagmukhang natapunan lang ng kulay brown na tubig at dalawang pandesal, hinatid na kami papuntang bayan kasi dun kami sasakay ng bus papuntang Baguio. Tumugtog ang theme song Voltes V sa utak ko dahil sa excitement.
Kasama ko si Mel at si Gemma. Camera, cellphone, at pitaka lang ang dala ko kasi alam kong madami akong bibitbitin pababa. Sa bus palang excited na kaming tatlo. Unti-unting lumalamig ang hangin. Unti-unti ring tumataas ang dugo sa utak namin kasi patarik ng patarik ang nakikita naming bagin sa bintana. Kahit walang sounds si Manong driver ng bus eh hindi naman boring ang byahe. Alam kasi naming kung hindi yung mukha nung leyon ang makikita namin eh mukha ni San Pedro at mga nagkakantahang anghel ang sasalubong samin. Sabi nga ni Mel dapat daw ang mga sounds ni Manong sa bus nya eh yung mga kantang makakagising sa diwa ng mga manlalakbay gaya ng Can't Cry Hard Enough, What Matters Most, Hindi Kita Malilimutan, at ang version ni Regine ng I Will Be There. Dapat din daw gumawa na kami ng last will and testament namin para malinaw kung kanino mapupunta ang mga CD namin ng Westlife, Britney Spears, Christina Aguilera, Gregorian, at Salbakuta.
Tapos, tapos na. Hehehe. Hindi naman talaga ang pagpunta sa Baguio ang highlight nitong post ko na to. Gusto ko lang ikwento yung pakiramdam na anytime pwedeng tumagilid yung bus na sinasakyan mo habang lumiliko paakyat ng bundok habang may kasalubong na malaking truck na may dalang mga bato na pwedeng tumabon sayo na magiging dahilan ng hindi pagbubukas ng "bintana" ng kabaong mo dahil gross na makita ng mga kaibigan mo na mukhang binugbog ni Chris Brown ang bangkay mo. Eeeewe.
Highlight din pala sa Baguio ang pagbili ko ng 5 kilong litsing litsugas at ang muntik nang pagkadukot ng cellphone ni Gima. Astig nga yun kasi natakot yung mandurukot sa kanya kasi may hawak syang yantok. Ibinalik sa kanya ang cellphone nya harap-harapan. Dapat binibigyan ng Oscar's ang mga gaya nyang "honest pick-pocketer". Meron din palang mga masasamang-loob at mga taong malilikot ang kamay sa Baguio. Buti nalang binili ni Gima yung yantok na 'yun na ayon kay ateng tindera ay "para sa masasamang tao". Kaya dapat parati naming dala yun para pag may nakita kaming masamang tao, o kahit mukhang masamang tao lang, patay s'ya - "Masama kang tao!" **sabay tatlong kilong pukpok ng yantok na gawa yata sa hi-breed ng Narra at Kamagong**
Pinag-uusapan narin lang ang pagpuksa sa masasamang tao sa Pilipinas gamit ang Super Yantok, nabalitaan ko kanina lang na sumakabilang-buhay na pala si Francis Magalona.
(Sandaling katahimikan para sa kanyang kaluluwa...)
(Mamaya ka na kumanta ng kaleidoscope world!)
Nakakalungkot isipin na kahit anong laban mo at kahit sinlaki ng boobs ni Keana Reeves ang pag-asa mo, kung oras mo na, oras mo na talaga. Pero hindi rin matatawaran ang katapangan at lakas ng loob ni Francis M sa paglaban nya sa sakit na Leukemia. Saludo ako sa kanya dahil bukod sa nakagawa pa s'ya ng commercial ng malamig na kape, hindi n'ya pinakita na pinanghinaan s'ya ng loob. Salamat sa mga kantang minsang nakapukaw sa damdamin ng mga kababayan natin lalung-lalo na sa mga kabataang dating insecure sa ilong ni Tom Cruise. Kung hindi siguro dahil sa kantang 'yun eh karamihan na sa atin naging kamag-anak na ni Pinocchio na santo ng mga government officials natin ngayon.
Matagal-tagal narin mula nung huli akong nakagawa ng matinu-tinong sulatin. Parang nagsimula ulit ako sa pagsusulat. Naalala ko kasi yung pangarap ko dati na maging writer. Naisip ko na mas madalas na akong nagsasalita ngayon kesa sa pagsusulat kaya minabuti kong subukan ulit ngayon.
"Ang hindi makabangon may nakabaon."
Wala na akong dahilan para hindi makapagsulat. Ubos na ang mga palusot ko sa sarili ko. May isang mahalaga akong natutunan:
Hindi nakatulong sa pagbabalik ng kagustuhan kong magsulat ulit ang pagvavandal sa likod ng upuan ng bus papuntang Baguio. Mas effective siguro kung sa CR sa Guadalupe mall ko gagawin 'yun.
(Madaming gulay, dinuguan, native na manok, maliliit na alimasag at isa pang ulam na hindi ko alam at wala na akong balak alamin pa kung anong hayop ang sinahog dun ang nakalipas...)
Nag-alarm ako ng 5:30 ng umaga pero dahil nasa probinsya ako at pinuyat ako ng mga mala-dragon na lamok, 6:30 na ako nagising. (Wala na ang bakas ng pagod sa byahe at mga pinamili kong peanut brittle sa Baguio pero ang mga bakas ng sakmal ng mga "super lamok" eh nasa balat ko parin hanggang ngayon). Nagalmusal ng isang tasang kape na nasobrahan ko sa gatas kaya nagmukhang natapunan lang ng kulay brown na tubig at dalawang pandesal, hinatid na kami papuntang bayan kasi dun kami sasakay ng bus papuntang Baguio. Tumugtog ang theme song Voltes V sa utak ko dahil sa excitement.
Kasama ko si Mel at si Gemma. Camera, cellphone, at pitaka lang ang dala ko kasi alam kong madami akong bibitbitin pababa. Sa bus palang excited na kaming tatlo. Unti-unting lumalamig ang hangin. Unti-unti ring tumataas ang dugo sa utak namin kasi patarik ng patarik ang nakikita naming bagin sa bintana. Kahit walang sounds si Manong driver ng bus eh hindi naman boring ang byahe. Alam kasi naming kung hindi yung mukha nung leyon ang makikita namin eh mukha ni San Pedro at mga nagkakantahang anghel ang sasalubong samin. Sabi nga ni Mel dapat daw ang mga sounds ni Manong sa bus nya eh yung mga kantang makakagising sa diwa ng mga manlalakbay gaya ng Can't Cry Hard Enough, What Matters Most, Hindi Kita Malilimutan, at ang version ni Regine ng I Will Be There. Dapat din daw gumawa na kami ng last will and testament namin para malinaw kung kanino mapupunta ang mga CD namin ng Westlife, Britney Spears, Christina Aguilera, Gregorian, at Salbakuta.
Tapos, tapos na. Hehehe. Hindi naman talaga ang pagpunta sa Baguio ang highlight nitong post ko na to. Gusto ko lang ikwento yung pakiramdam na anytime pwedeng tumagilid yung bus na sinasakyan mo habang lumiliko paakyat ng bundok habang may kasalubong na malaking truck na may dalang mga bato na pwedeng tumabon sayo na magiging dahilan ng hindi pagbubukas ng "bintana" ng kabaong mo dahil gross na makita ng mga kaibigan mo na mukhang binugbog ni Chris Brown ang bangkay mo. Eeeewe.
Highlight din pala sa Baguio ang pagbili ko ng 5 kilong litsing litsugas at ang muntik nang pagkadukot ng cellphone ni Gima. Astig nga yun kasi natakot yung mandurukot sa kanya kasi may hawak syang yantok. Ibinalik sa kanya ang cellphone nya harap-harapan. Dapat binibigyan ng Oscar's ang mga gaya nyang "honest pick-pocketer". Meron din palang mga masasamang-loob at mga taong malilikot ang kamay sa Baguio. Buti nalang binili ni Gima yung yantok na 'yun na ayon kay ateng tindera ay "para sa masasamang tao". Kaya dapat parati naming dala yun para pag may nakita kaming masamang tao, o kahit mukhang masamang tao lang, patay s'ya - "Masama kang tao!" **sabay tatlong kilong pukpok ng yantok na gawa yata sa hi-breed ng Narra at Kamagong**
Pinag-uusapan narin lang ang pagpuksa sa masasamang tao sa Pilipinas gamit ang Super Yantok, nabalitaan ko kanina lang na sumakabilang-buhay na pala si Francis Magalona.
(Sandaling katahimikan para sa kanyang kaluluwa...)
(Mamaya ka na kumanta ng kaleidoscope world!)
Nakakalungkot isipin na kahit anong laban mo at kahit sinlaki ng boobs ni Keana Reeves ang pag-asa mo, kung oras mo na, oras mo na talaga. Pero hindi rin matatawaran ang katapangan at lakas ng loob ni Francis M sa paglaban nya sa sakit na Leukemia. Saludo ako sa kanya dahil bukod sa nakagawa pa s'ya ng commercial ng malamig na kape, hindi n'ya pinakita na pinanghinaan s'ya ng loob. Salamat sa mga kantang minsang nakapukaw sa damdamin ng mga kababayan natin lalung-lalo na sa mga kabataang dating insecure sa ilong ni Tom Cruise. Kung hindi siguro dahil sa kantang 'yun eh karamihan na sa atin naging kamag-anak na ni Pinocchio na santo ng mga government officials natin ngayon.
---
Matagal-tagal narin mula nung huli akong nakagawa ng matinu-tinong sulatin. Parang nagsimula ulit ako sa pagsusulat. Naalala ko kasi yung pangarap ko dati na maging writer. Naisip ko na mas madalas na akong nagsasalita ngayon kesa sa pagsusulat kaya minabuti kong subukan ulit ngayon.
"Ang hindi makabangon may nakabaon."
Wala na akong dahilan para hindi makapagsulat. Ubos na ang mga palusot ko sa sarili ko. May isang mahalaga akong natutunan:
Hindi nakatulong sa pagbabalik ng kagustuhan kong magsulat ulit ang pagvavandal sa likod ng upuan ng bus papuntang Baguio. Mas effective siguro kung sa CR sa Guadalupe mall ko gagawin 'yun.
Monday, November 17, 2008
De-layed
pagpasensyahan mo na, mambabasa, kung hindi ko muna susundin ang ilang batas ng pagsusulat. ito'y upang mahabol ng daliri ko ang utak kong kanina pa daldal ng daldal.
matagal-tagal narin nung huli akong nakapagsulat ng maayos. eto nga at ang kasunod, dito ko ko pa ginagawa sa isang lugar na hindi ito dapat gawin. totoo palang pag pinipilit mo ang sarili mong gumawa ng isang bagay na hindi mo naman gusto, o kahit gusto mong gawin pero tinatamad ka, hindi mo ito magagawa ng maayos. garbage in, garbage out.
sumusulat ako ngayon dahil pakiramdam ko maraming bagay na sa akin ngayon ang nangyayari ng wala sa oras, at least sa pananaw ko.
Sabi nila, kapag daw bumagyo, pagkatapos nun magiging "bright and shiny" ang lahat. sa natural na proseso ng pag-ulan, madalas pagkatapos nun maaliwalas ang paligid. masarap huminga kasi parang malinis ang hangin. saka masarap maglakad lakad kahit basa ang lupa. sa parehong literal at maretorikang pagpapaliwanag, pareho lang ang pupuntahan. magiging MAS maayos ang lahat pagkatapos ng bagyo.
Dinaanan ako ng bagyo. Pero pagkatapos, bumalik lang sa dati ang lahat.
hinihintay ko yung sinabi ni mariah na "after the rain, a rainbow appears... celestial and hopeful" pero hindi pa dumadating sakin yung rainbow na yun. baka ako yung dulo nun. care bear siguro ako.
siguro dala lang din ng mabilis kong pagrecover sa mga bagay-bagay na nagyayari sakin. masakit man o masaya. pero iniisip ko pa din na dapat magiging MAS maayos ang lahat.
kung iisipin, mas naging maayos naman ng konti ang lahat. kumbaga yung rainbow ko eh yung parang makikita lang sa tubig sa gripo pag natatapatan ng araw habang naglalaba. (ayoko naman talaga ng rainbow)
--- --- --- ---
gusto kong basahin yung librong "the secret" ni rhonda byrne. may nakapagsabi kasi sakin na meron daw sa librong yun na mga sikreto ng universe. bading daw yung ahas nung panahon nila eba at adan. pero sempre gawa-gawa ko lang yun kasi hindi ko pa naman nababasa yung libro.
hindi man ito yung eksaktong sinabi (daw) ng libro, pero ipapaliwanag ko narin ayon sa pagkakaintindi ko. gumagawa daw ng paraan ang universe para mangyari yung mga gusto nating mangyari. kung talagang iniisp mo parati yung bagay na yun, magaganap at magaganap talaga yun. wag mo na daw isipin kung kelan, saan, at paano mangyayari, basta mangyayari.
sabi ni mel, totoo daw yun. sakin, siguro totoo nga yun.
--- --- --- ---
mahirap pala yung pakiramdam na nakabitin ka, isang kamay lang ang sasalba sayo, at makati ang pisngi ng pwet mo. ganun ang pakiramdam ng iwan sa ere nang walang paliwanag. may mga ganung tao talaga siguro. aalis nang walang paalam. hindi naman sa naghahanap ako ng paliwanag. sa totoo lang hindi naman talaga ako nakikinig sa paliwanag. lalo na ng paliwanag ng mga politiko natin. sana man lang magsabi ng ayawan na. haaays.
--- --- --- ---
isisingit ko dito yung dalawa kong naka-save na draft. sayang naman kasi hindi ko na masundan yung dalawang yun kasi wala na akong maisip na interesanteng idagdag sa kanila. pero tutal wala rin namang laman tong sinusulat ko ngayon, idadagdag ko nalang. parang maggi magic sarap.
USAPANG KALSADA
eto nung summer ko pa sinulat.
Random Thoughts #1:Summer Loves and Heartbreaks
I just want to clear the air before it becomes cloudy - I am not heartbroken in any way(at least when I'm writing this post), although I'm (preferably) looking for my "summer love". I was just inspired by an episode of SATC that I watched last night and I thought I could make it relevant now that most of us are becoming more and more idle which means having more and more time to think. These are just my random thoughts.
Anyways, so here it goes.
1) Not all of us believe that everything happens for a reason like if you weren't enrolled in a specific university you wouldn't have met this guy or girl. Like if you haven't gone to the mall you wouldn't have seen a friend whom you're missing for years. Or maybe if you haven't said a thing and just shut up, maybe she's still beside you right now and you wouldn't be with your friends in an exclusive outing. I think it's a bit unfair. For me, at least, because if my destiny depends on what I do and most of the time I'm doing nothing, what future awaits me? I'm such a lazzzzy boy.
2) I personally believe that we should not blame anyone or anything else with whatever happens to our lives but ourselves. We do what we do and we are fully accountable for every big or small consequences of our actions. My life, my boat, and I'm the sole captain. For example, one of the reasons that I remain single is that I don't want to be an ex-boyfriend. The only way that you will be an "ex-boyfriend" is when you become a "boyfriend". I will eventually break up with her so I'd rather skip the drama. Be like me if you want to send group messages on valentines and buy yourself a ring and be contented with a group date with your friends.
3) When you want to break up with someone, may it be a lover or a friend, how will you do it? This question.. (O DIBA BITIN TALAGA? KASI HINDI KO ALAM ANG SAGOT SA TANONG NA YAN. hehe)
--- --- --- --- ---
Siguro naman obvious na kung bakit ganyan ang title ng post ko ngayon. hehehe.
itutuloy...
matagal-tagal narin nung huli akong nakapagsulat ng maayos. eto nga at ang kasunod, dito ko ko pa ginagawa sa isang lugar na hindi ito dapat gawin. totoo palang pag pinipilit mo ang sarili mong gumawa ng isang bagay na hindi mo naman gusto, o kahit gusto mong gawin pero tinatamad ka, hindi mo ito magagawa ng maayos. garbage in, garbage out.
sumusulat ako ngayon dahil pakiramdam ko maraming bagay na sa akin ngayon ang nangyayari ng wala sa oras, at least sa pananaw ko.
Sabi nila, kapag daw bumagyo, pagkatapos nun magiging "bright and shiny" ang lahat. sa natural na proseso ng pag-ulan, madalas pagkatapos nun maaliwalas ang paligid. masarap huminga kasi parang malinis ang hangin. saka masarap maglakad lakad kahit basa ang lupa. sa parehong literal at maretorikang pagpapaliwanag, pareho lang ang pupuntahan. magiging MAS maayos ang lahat pagkatapos ng bagyo.
Dinaanan ako ng bagyo. Pero pagkatapos, bumalik lang sa dati ang lahat.
hinihintay ko yung sinabi ni mariah na "after the rain, a rainbow appears... celestial and hopeful" pero hindi pa dumadating sakin yung rainbow na yun. baka ako yung dulo nun. care bear siguro ako.
siguro dala lang din ng mabilis kong pagrecover sa mga bagay-bagay na nagyayari sakin. masakit man o masaya. pero iniisip ko pa din na dapat magiging MAS maayos ang lahat.
kung iisipin, mas naging maayos naman ng konti ang lahat. kumbaga yung rainbow ko eh yung parang makikita lang sa tubig sa gripo pag natatapatan ng araw habang naglalaba. (ayoko naman talaga ng rainbow)
--- --- --- ---
gusto kong basahin yung librong "the secret" ni rhonda byrne. may nakapagsabi kasi sakin na meron daw sa librong yun na mga sikreto ng universe. bading daw yung ahas nung panahon nila eba at adan. pero sempre gawa-gawa ko lang yun kasi hindi ko pa naman nababasa yung libro.
hindi man ito yung eksaktong sinabi (daw) ng libro, pero ipapaliwanag ko narin ayon sa pagkakaintindi ko. gumagawa daw ng paraan ang universe para mangyari yung mga gusto nating mangyari. kung talagang iniisp mo parati yung bagay na yun, magaganap at magaganap talaga yun. wag mo na daw isipin kung kelan, saan, at paano mangyayari, basta mangyayari.
sabi ni mel, totoo daw yun. sakin, siguro totoo nga yun.
--- --- --- ---
mahirap pala yung pakiramdam na nakabitin ka, isang kamay lang ang sasalba sayo, at makati ang pisngi ng pwet mo. ganun ang pakiramdam ng iwan sa ere nang walang paliwanag. may mga ganung tao talaga siguro. aalis nang walang paalam. hindi naman sa naghahanap ako ng paliwanag. sa totoo lang hindi naman talaga ako nakikinig sa paliwanag. lalo na ng paliwanag ng mga politiko natin. sana man lang magsabi ng ayawan na. haaays.
--- --- --- ---
isisingit ko dito yung dalawa kong naka-save na draft. sayang naman kasi hindi ko na masundan yung dalawang yun kasi wala na akong maisip na interesanteng idagdag sa kanila. pero tutal wala rin namang laman tong sinusulat ko ngayon, idadagdag ko nalang. parang maggi magic sarap.
USAPANG KALSADA
Ako ang taong madaling maligaw.
Minsan nga naiisip ko, kung naging pusa lang ako, hindi mo na ako kailangan iligaw para hindi na ako makabalik sa bahay mo, ilabas mo lang ako ng pintuan at siguradong hindi na ako makakabalik. 'Eto din siguro ang dahilan kung bakit lumaki akong masunurin at hindi gala. Alam ko kasing 'pag lumayo ako ng konti sa vicinity ng Makati, eh malamang sa police station o sa radio station ako pulutin para magmakaawang iuwi na ako. hindi ko rin nga kabisado ang pasikot-sikot sa barangay namin kahit lagpas dalawampung taon na akong nakatira dun. Ewan ko ba. Kailangan ko kasing makapunta sa isang lugar ng mga tatlong beses bago ko makabisado ang pagpunta dito. Minsan nga nadadamay ko pa ang iba kong kaibigan dahil sa kabobohan ko sa direksyon. Pero masaya din minsan kasi minsan may nagtanong sakin kung saan yung Kalamasi St. sa barangay namin, may hinahanap yata s'yang bahay, wala akong natatandaang may Kalamansi St. sa amin kaya sabi ko nalang, "Ay, dun lang po yata sa likod ng school yun". Sana nasa mabuting kalagayan pa yung nagtanong sakin.
Napag-uusapan na rin lang ang direksyon at kalsada, naisip ko na marami palang naituturo ang mga "road signs" sa buhay natin. Hindi lang siguro natin napapansin pero hindi lang "superficial" ang silbi nila sa mundo. Gaya na lang ng "Dead End". Dati pag nakakakita ako ng ganitong sign eh ang naiimagine ko na agad eh yung putol na bangin saka mga tuyot na halaman sa gilid ng kalsada. Pero kung pag-iisipang mabuti, malaki ang maidudulot ng road sign na to lalung-lalo na sa dalawang taong nagkakamabutihan. Mabuti pa kasi ang "dead end" sign sinasabing kelangan mo nang huminto dahil wala ka nang aasahan pa at wala ka nang dapat ibang gawin kundi tumalikod at tumakbo sa kabilang direksyon.
--- ---Random Thoughts #1:Summer Loves and Heartbreaks
I just want to clear the air before it becomes cloudy - I am not heartbroken in any way(at least when I'm writing this post), although I'm (preferably) looking for my "summer love". I was just inspired by an episode of SATC that I watched last night and I thought I could make it relevant now that most of us are becoming more and more idle which means having more and more time to think. These are just my random thoughts.
Anyways, so here it goes.
1) Not all of us believe that everything happens for a reason like if you weren't enrolled in a specific university you wouldn't have met this guy or girl. Like if you haven't gone to the mall you wouldn't have seen a friend whom you're missing for years. Or maybe if you haven't said a thing and just shut up, maybe she's still beside you right now and you wouldn't be with your friends in an exclusive outing. I think it's a bit unfair. For me, at least, because if my destiny depends on what I do and most of the time I'm doing nothing, what future awaits me? I'm such a lazzzzy boy.
2) I personally believe that we should not blame anyone or anything else with whatever happens to our lives but ourselves. We do what we do and we are fully accountable for every big or small consequences of our actions. My life, my boat, and I'm the sole captain. For example, one of the reasons that I remain single is that I don't want to be an ex-boyfriend. The only way that you will be an "ex-boyfriend" is when you become a "boyfriend". I will eventually break up with her so I'd rather skip the drama. Be like me if you want to send group messages on valentines and buy yourself a ring and be contented with a group date with your friends.
3) When you want to break up with someone, may it be a lover or a friend, how will you do it? This question.. (O DIBA BITIN TALAGA? KASI HINDI KO ALAM ANG SAGOT SA TANONG NA YAN. hehe)
--- --- --- --- ---
Siguro naman obvious na kung bakit ganyan ang title ng post ko ngayon. hehehe.
itutuloy...
Friday, October 10, 2008
unfinished business
if you were the sun
that makes my mornings
and warms my skin,
i want to be a star
to give light
when you are tired,
when youwant to rest.
if you were the wind
that touches my face
and dries my sweat,
i want to the the air
to sustain a little life
when you just want to wander off,
when you just want to be free.
if you were the soil
that keeps me still
and standing tall,
i want to be a rock
i will keep the foundation
when you don't want to be stepped upon,
when you want to settle down.
if you were the river
that cools my tired feet
and flows to my sea,
i want to be the rain
to drop hopes
when your current is weak,
when you fall silent and heavy.
*epe
I couldn't help enough so I made you a poem.
that makes my mornings
and warms my skin,
i want to be a star
to give light
when you are tired,
when youwant to rest.
if you were the wind
that touches my face
and dries my sweat,
i want to the the air
to sustain a little life
when you just want to wander off,
when you just want to be free.
if you were the soil
that keeps me still
and standing tall,
i want to be a rock
i will keep the foundation
when you don't want to be stepped upon,
when you want to settle down.
if you were the river
that cools my tired feet
and flows to my sea,
i want to be the rain
to drop hopes
when your current is weak,
when you fall silent and heavy.
*epe
I couldn't help enough so I made you a poem.
Subscribe to:
Posts (Atom)