Weird Guy's Eggshell Adventures and Daily Side Effects

Pag-ibig

2010-10-18T21:34:00.000-07:00

Isa sa mga bagay na mahirap ipaliwanag ang pag-ibig. Mahirap ipaliwanag kasi, gaya ng sinasabi ng karamihan complicated daw ito. Complicated kasi gaya ng hangin, pabago-bago ang ihip nito. Minsan malamig, minsan mainit, minsan nagbibigay ginhawa pero kadalasan nakakapuwing.

Hindi ko sinasabing eksperto ako sa pag-ibig o kilalang kilala ko na ang pag-ibig. Bigla ko lang naisip na bigyan ito ng kahulugan ayon sa kung ano ang pagkaka-intindi ko dito. Gusto ko ding malaman kung mag-iiba ang pananaw ko sa pag-ibig sa hinaharap kapag binasa ko ulit ito.

Ang pag-ibig ay pandaigdigan.

Hindi lamang nananahan ang pag-ibig sa dalawang taong magsing-irog. Ang pag-ibig ay madaming mukha ngunit ang lahat ng mukhang ito ay nakikilala kaagad ng taong marunong umibig. Ang simpleng pagsunod sa batas trapiko at pag-galang sa pambansang awit ay maituturing na pag-ibig. Ang walang sawang pagpapatawad ng isang ina sa suwail n’yang anak ay maituturing na pag-ibig.

Ang pagtapik sa likod ng isang kaibigan bilang tanda ng pagdamay sa oras ng iyong kahinaan

ay maituturing na pag-ibig.

Hindi naikukulong ang pag-ibig sa iisang anyo lamang.

Hindi nasusukat ang pag-ibig.

Ang pagkukumpara kung mas madami ang pag-ibig na ibinibigay mo kesa sa pag-ibig na ibinibigay ng taong mahal mo ay katulad ng pagtatalo kung mas mabigat ba ang sampung kilo ng bulak sa sampung kilo ng pako. Hindi mo man kayang bitbitin gamit ang dalawa mong kamay ang sampung kilong bulak sa dami nito, magkasing timbang parin sila ng sampung kilong pako kahit anong gawin mo. Kagaya ng inaakala mong mas madami kang ibinibigay na pag-ibig kesa sa kanya,

ang totoo ay pantay-pantay ang lahat sa mata ng pag-ibig.

Ang pag-ibig ay hindi dapat nasusukat sa kaligayahan lamang.

Maaaring may pananaw ang ilan na ang pag-ibig at kaligayahan ay iisa ngunit hindi sa lahat ng pagkakataon ay sa ligaya lamang nakikita ang pag-ibig. Mas nakikita ang kagitingan at katatagan ng pag-ibig sa mga pagkakataong nasasaktan ito. Walang ni isang luha ang papatak para sa isang taong hindi mo iniibig ngunit gumuguho ang buong mundo kapag nawalay sa iyo ang pag-ibig na iningatan mo kahit sandali lang.

Ang pag-ibig ay hindi nawawala.

Kagaya ng enerhiya, ang pag-ibig ay hindi naglalaho. Ito ay nagiibang-anyo lamang sa iba pang uri ng enerhiya. Ang simpleng kilig na nararamdaman mo ay nagiging tunay na pag-ibig habang lumilipas ang panahon. Ang pag-ibig ay nag-iibang anyo din bilang katahimikan ng isip. Ang pag-aaway ng magkasintahan ay hindi nangangahulugan ng kawalan ng pag-ibig. Nakalulungkot mang isipin, ang pag-ibig ay nag-aanyong galit paminsan-minsan.

Resume'

2010-09-29T06:34:00.001-07:00

Naniniwala akong ang mga social networking sites ay sinasalihan para magkaron ng mga bagong kaibigan.
At upang magkaron ka ng bagong kaibigan, kailangan mong magpakilala. Nakita ko 'tong resume' ko na ginawa ko noon pa para sa isang kaibigan. Naisip ko lang na interesante palang mabasa ko ulit kung paano ko "ibenta" ang sarili ko sa ibang tao at kung pano ko tignan ang sarili ko sa pananaw ng ibang tao.
Kung gusto mo akong mas makilala, basahin mo 'to.
Dito mo narin i-base kung anong ireregalo mo sakin sa darating na pasko.

DISCLAIMER: Walang nakakaalam kung kailan ko isinulat 'to kaya walang makakapagsabi kung alin sa mga ito ang totoo pa din hanggang sa ngayon. Nagbabago din ako gaya ng ihip ng hangin.
So don't judge a book by each other.

NAME: Eridhan Estira

BIRTHDATE: Earth Day

LOCATION: Cembo, Makati City

HEIGHT: 181.64 cm

WEIGHT: 150 lbs

EYES: dark brown

EDUCATIONAL BACKGROUND:
TERTIARY: Technological University of the Phils. - Taguig
SECONDARY: Fort Bonifacio High School

SPECIAL SKILLS:
1. singing in the shower (without bugging anyone)
2. cooking (without making anyone puke)
3. sleeping (whole day!)
4. texting (without looking at the keypad)
5. tying a cherry stem with my tongue (hmmm. go figure. haha)
6. sarcasm (without anyone noticing it)
7. drawing (without anyone understanding it)
8. talking (a lot...sometimes...)
9. sweat my palms when I'm excited
10. Did i say sleeping?

WEAKNESSES:
1. doesn't know how to ride a bike
2. Nagaraya (yellow)
3. doesn't know how to whistle
4. always has the tendency to be lost in the city (or in any unfamiliar place outside the city)
5. Twin popsies (orange)
6. 8th glass of vodka
7. (Momma) Maja Salvador
8. doesn't know how to read a map (or a globe..or a GPS)
9. cinnamon (grilled or not), at mga handa sa birthday party
10. people who smell nice
11. Sports (badminton is my only sports, i call it goodminton)

HOBBIES:
1. reading (even the labels of a shampoo sachet)
2. writing (or blogging)
3. surfing the net (to blog and to read)
4. sleeping
5. (this nonsense list can go on and on because I'm too random to have a hobby)

FAVORITES:
BAND: Hale, The Script, The Fray
SINGER: Richard Poon
COLOR: Green, Yellow, White
TIME OF THE DAY: dawn (or anytime when it's cold)
WEATHER: Cloudy and windy
FOOD: Nagaraya, spaghetti, cinnamon, twin popsies, oatmeal raisin cookie, at mga handa sa birthday party
SONG: too many to mention
CARTOON CHARACTER: Patrick and Spongebob, Cow and Chicken, Dexter and Deedee, Shikamaru, Shin Chan
AUTHOR: Bob Ong
MOVIE: Deep Impact, Armageddon, A Life Less Ordinary, Entrapment, Fly me to Polaris, 200 Pound Beauty, Ocean's 11-13
CAKE: Butter Cake

ADDITIONAL INFO:
1. I take a bath at least twice a day
2. I brush my teeth for at least 2 minutes
3. I go to church every Sunday
4. I don't speak for 5 minutes after I wake up
5. I'm a germ in my past life, I'd die in a hot environment
6. I listen to Lady Gaga
7. Don't believe me when I say I know the way to a particular place, we'll end up getting lost
8. I'm good at playing dance dance revolution
9. I don't know how to play chess, I make all the pieces move like how the horse piece moves.
10. I'm good at scrabble, word factory, or any word games.
11. I drink at least 2 cups of coffee
12. I don't smoke
13. As much as I can, I don't drink beer
14. I get sleepy when it's warm or hot
15. I'm hyper in cold environments
16. I'm not a fan of chocolates
17. I love Ice Monster's Melon Ice
18. I'm OC sometimes.
19. I smile even when I'm just thinking of someone
20. I'm interested in something when I'm starting to hate it.

Questions will still be entertained.

Music and Lyrics

2010-08-18T07:53:00.000-07:00

Naisip mo na ba kung anong kalalabasan ng mundo ‘pag walang music? Ang weird siguro kung manonood ka ng isang fashion show nang walang music. O ng dance contest na walang sounds at sasayaw lang ang mga contestant sa saliw ng palakpak ng mga tao. Aakalain ko sigurong declamation contest ang isang concert kung walang tugtog.

Malaki ang impluwensya sakin ng musika. Isa ito sa mga nagdidikta ng magiging mood ko sa araw araw. Sa katunayan, karamihan ng sinusulat ko dito sa blog ko nagiging masaya o malungkot ang “vibe” dahil sa pinakikinggan kong music habang sinusulat ko sila. Katulad na lamang nung Love Letter IX, inumpisahan ko yung isulat habang nakikinig ng masasayang kanta ni Enya, pero naging malungkot ang ending dahil nung sinusulat ko na yung paragraph para sa “YOU”, malulungkot na kanta na ng The Fray ang pinapakinggan ko. Isinulat ko naman ang “Happyness” habang pinapakinggan ang buong album ng Owl City, kaya ganun ang naging title nya.

Masasabi kong malawak ang genre ng mga pinakikinggan kong kanta. Hindi naman kasi ako nakadepende sa genre ng isang kanta para ma-appreciate ko ito. Basta maganda ang lyrics o ang melody, papasa na sa pandinig ko. Bonus na ‘pag parehong may sense ang lyrics at ang tugtog nung kanta. Pagdating sa lyrics, may mga piling singer akong paborito. Unang-una na dito si Alanis. Iniisip ko kasi na magaling na poet si Alanis at nalalapatan lang nya ng magagandang musika ang mga sinusulat nyang tula. Sa totoo lang, gusto ko ang mga kanta nya dahil sa sobrang lalim ng ibig sabihin ng lyrics nya, minsan hindi ko na maintindihan ang totoong “message” nung kanta. Saka inaayon nya sa mensahe ng kanta ang boses nya.

May mga kanta namang kahit tungkol sa pag-ibig ang tema, parating nakasigaw ang vocalist. Parang parating galit sa mundo. Kagaya ng mga bandand Slapshock at Seidi. Hindi ko akalaing magugustuhan ko ang mga kanta nila. Gusto ko ang rock pero hindi yung mga nakakatakot na rock. Dati kasi ‘pag nasa opisina ako ng Student Council, Wolfgang ang sound trip ng mga co-officers ko, Seidi naman ang pinapakinggan ng mga writers ng school publication namin sa kabilang kwarto. Noong una, pakiramdam ko bigla nalang matatanggal ang kaluluwa ko sa katawan ko at iaalay kay Taning dahil sa lyrics ng mga kanta nila. Kinalaunan nasanay na rin ang tenga ko sa mga kantang “Halik ni Hudas” at ang lahat ng kanta sa isang album ng Wolfgang at Seidi. Minsan nga inabot ako ng hanggang alas-diyes ng gabi sa student council office at tumutugtog lang ang Wolfgang sa computer nang nag-inspeksyon yung guard namin sa room. Akala daw nya may nag-iinuman sa loob ng SSC office dahil sa pinakikinggan ko. Awa ng Diyos, nasa akin pa naman ang kaluluwa ko at hindi ko pa nakikita ang dagat-dagatang apoy.

Meron namang mga kanta na habang pinakikinggan mo eh aakalain mong nasa tabi mo lang si Maria Makiling at ang mga tropa nyang wood nymphs. Masyado kasing banayad ang mga kanta ni Enya at Gregorian kaya kung hindi mo aakalaing inaalay na ang kaluluwa mo sa mga espiritu ng kagubatan, aakalain mong nasa simbahan ka at nakikinig ng choir sa loob ng St. Peter’s Basilica. Pero mabuting makinig kay Enya at sa Gregorian Chants lalo na pag pagod ka o kaya habang nagrereview ka para sa exam. “Heavenly” kasi ang pakiramdam at parang humahagod sa pagod mong utak at katawan ang saloy ng musika nila. Isang tip lang, wag mong patutugtugin sa malakas na speaker ang mga kanta ng Gregorian lalo na sa madaling araw dahil makakakita ka ng mga mata sa bintana mo. Lalo na pag naknakan ng tsismoso ang mga kapit-bahay mo, dahil aakalain nilang may nabiktima ka nanamang kaluluwa ng tao na gagawin mong bonsai.

Malawak man ang genre ng mga kantang pinakikinggan ko, hindi ko din naming sinasabing nagugustuhan ko LAHAT ng kanta. Hindi naman sa pagiging maka-kanluran ako pero piling-pili lang ang pinakikinggan kong OPM. Isa na dito ang bandang Hale na sa sobrang naging fan ako, napapirmahan ko ng autograph nilang lahat ang binili kong unang album nila. Sayang lang dahil nawawala na yung album ko nay un, pinamigay yata ng pinsan ko sa nililigawan nya. Gusto ko din si Nina, Kyla at Bitoy dahil sa boses nila at sa pagkanta nila ng live. Dinadayo ko naman sa East Wood dati tuwing Martes ng gabi ang gig ni Richard Poon. Pagkatapos ng Hale, album lang ni RP ang binili kong original na CD na OPM. Hindi kasi pangkaraniwan ang boses ni RP. Nakakakilig, nakakalungkot at nakaka-relax.

Hindi man pangkaraniwan ang boses ni April Boy Regino, hindi ko maatim na pakinggan ang mga kanta nya. Hindi ko alam kung bakit pero parang pinipilipit ang bituka ko at umiikot pabaligtad ang eye balls ko pag naririnig ko ang mga hits nya lalung-lalo n gang Yeye Bonnel (sa kasamaang palad, hindi matalo ni Enya ang tumutugtog na Yeye Bonnel sa utak ko habang sinusulat ko to ngayon). Nanginginig pati ang bone marrow ko pag naririnig ko yung kantang yun. Malas pa dahil nung college ako at naisipan naming magto-tropa na magpunta sa SM Bicutan pagkatapos ng klase, saktong may promotional mall tour dun si April Boy. At saktong-saktong pagdaan naming sa tabi ng stage nya s activity center ng mall, kinanta nya at sinayaw ng back-up dancers nya ang Yeye Bonnel. Dahil sa alam ng mga tropa ko kung gaano ko ka-“gusto” ang kantang yun, pinilit nila akong manood muna ng live performance ni April Boy. Nakatatak padin sa isip ko ang dance steps ng Yeye Bonnel at kabisado ko padin ang lyrics nito hanggang nagyon. (-_-)

Interesante ding isipin na dito sa atin sa Pinas, kahit sino pwedeng maging instant singer. Natatandaan ko pa nung nagkaron ng album si Judy Ann Santos at kinanta nya ang carrier single nitong “My Pledge of Love” sa ASAP. Lalo akong naging fan ni Juday nung marinig ko ang boses nyang mas sweet pa sa boses ni Enya. Natatandaan ko pa nung naglabas din ng album si Ruffa mae Quinto bilang soundtrack ng pelikula nyang Super B. Pagkatapos nyang kantahin ang isa sa mga kanta sa album nya nang live sa SOP, ininterview sya at ng direktor ng pelikula ni Bb. Joyce Bernal ng mga hosts ng show. Pagkatapos mag-plug ni Ruffa Mae ng album nya, sumabat si Direk Joyce Bernal ng, “Bebenta ‘yan! Si Judy Ann nga naka-platinum eh!” Kahit sino, basta may bibili ng album nya, pwedeng maging singer.

May mga banda at singer namang gusto ko dahil sa magaling na sila sumulat ng lyrics, maganda pa ang boses nila at naaapektuhan nila ang buong pagkatao ko pag naririnig ko ang mga kanta nila. Alam ng karamihan ng mga kaibigan ko na gusting-gusto ko sa Mariah Carey mula pa nung Grade 4 ako. Una ko kasing napanood ang live performance nya, concert nya yata yun sa Madison Square garden, isang gabi bago kami mag-field trip kinabukasan. Sa sobrang galing nyang bumirit at sa galing nyang ikulot ang boses nya ng live, muntik na akong ma-late sa field trip namin dahil sa puyat. Gusto ko rin ang vocal techniques ni Mariah at ang paggamit nya ng malawak nyang vocal range habang kumakanta. Madalas ko ding pinapakinggan ang The Fray dahil sa kakaibang lungkot na dala ng boses ng vocalist nitong si Isaac Slade. Sa sobrang “emo” nga ng boses nya, naging isa sa mga all-time crying song ko ang “How to Save a Life”. Sa ngayon, madalas mo ding maririnig na tumatagas sa headset ko ang mga kanta nila Luluc, Angus and Julia Stone, Owl City, at Train. Naiiyak ako sa mga soundtrack ng TV series na Grey’s Anatomy, at naiindak ako sa mga tugtugin nila Tiesto, Armin Van Buuren, at Sasha. Pinapakinggan ko din sa MySpace paminsan-minsan sina Kate Nash, Stephen Speaks, TLC at Shakira. Lalo kong nagiging crush si Avril Lavigne nang mapakinggan ko ang rendition nya ng Adia ni Sarah Mclachlan. Ginaganahan akong magtrabahao pag napapakinggan ko ang kantang Praan ni Palbasha Siddique. Pinipilit ko ding gayahin ang boses ni Darren Hayes lalung-lalo na sa kanta nyang So Beautiful, at nakikiliti ako sa kakaiba, at napaka-perpektong ungol ni Christina Aguilera sa kantang Desnudate. Ughhhhh.

Aminin mo man o hindi, magiging boring ang mundo kung walang music. Naniniwala din akong ang musika ay isang paraan ng pakikipag ugnayan natin sa isat isa. Hindi man tayo nagkakaintidihan dahil sa ibat-ibang lengguahe at dayalekto, naipaparating naman natin ang damdamin na gusto nating maiparating sa pamamagitan ng musika.

How To Be Alone

2010-08-16T07:09:00.000-07:00

Salamat kay Chico.

Habang pinapanood ko 'to, lalo kong na-appreciate ang pagiging isa. Matagal ko nang pinagtatanggol sa mga kaibigan ko ang pagiging "single", pero ngayon ko lang nalaman kung bakit ok lang sa akin ang maging single. Hindi ko sinasabing hindi ko gustong magkaron ng relasyon sa ibang tao, ang sinasabi ko lang, kagaya ng sinasabi ng napakagandang tulang ito, sa napaka-liwanang na pagkaka-explain ni Chico Garcia...

"It’s okay to be alone. I don’t want to be alone, but I need to be okay with being alone."

Walang masama sa pagiging single. =)

How To Be Alone

by: Tanya Davis

If you are at first lonely, be patient. If you've not been alone much, or if when you were, you weren't okay with it, then just wait.

You'll find it's fine to be alone once you're embracing it.

We could start with the acceptable places, the bathroom, the coffee shop, the library. Where you can stall and read the paper, where you can get your caffeine fix and sit and stay there. Where you can browse the stacks and smell the books.

You're not supposed to talk much anyway so it's safe there.

There's also the gym.

If you're shy you could hang out with yourself in mirrors, you could put headphones in.

And there's public transportation, because we all gotta go places.
And there's prayer and meditation. No one will think less if you're hanging with your breath seeking peace and salvation.

Start simple.

Things you may have previously avoided based on your "avoid-being-alone" principles.

The lunch counter. Where you will be surrounded by chow-downers. Employees who only have an hour and their spouses work across town and so they -- like you -- will be alone.

Resist the urge to hang out with your cell phone.

When you are comfortable with eat-lunch-and-run, take yourself out for dinner.

A restaurant with linen and silverware. You're no less intriguing a person when you're eating solo dessert to cleaning the whipped cream from the dish with your finger. In fact some people at full tables will wish they were where you were.

Go to the movies.

Where it is dark and soothing.

Alone in your seat amidst a fleeting community.

And then, take yourself out dancing to a club where no one knows you. Stand on the outside of the floor till the lights convince you more and more and the music shows you. Dance like no one's watching...because, they're probably not. And, if they are, assume it is with best of human intentions. The way bodies move genuinely to beats is, after all, gorgeous and affecting.

Dance until you're sweating, and beads of perspiration remind you of life's best things,

down your back like a brook of blessings.

Go to the woods alone, and the trees and squirrels will watch for you. Go to an unfamiliar city, roam the streets, there're always statues to talk to and benches made for sitting give strangers a shared existence if only for a minute and these moments can be so uplifting and the conversations you get in by sitting alone on benches might've never happened had you not been there by yourself

Society is afraid of alonedom,

like lonely hearts are wasting away in basements, like people must have problems if, after a while, nobody is dating them. But lonely is a freedom that breaths easy and weightless and lonely is healing if you make it.

You could stand, swathed by groups and mobs or hold hands with your partner, look both further and farther in the endless quest for company.

But no one's in your head and by the time you translate your thoughts, some essence of them may be lost or perhaps it is just kept.

Perhaps in the interest of loving oneself, perhaps all those sappy slogans from preschool over to high school's groaning were tokens for holding the lonely at bay. ‘Cuz if you're happy in your head then solitude is blessed and alone is okay.

It's okay if no one believes like you.

All experience is unique, no one has the same synapses, can't think like you, for this be relieved, keeps things interesting life’s magic things in reach.

And it doesn't mean you're not connected, that community’s not present, just take the perspective you get from being one person in one head and feel the effects of it. Take silence and respect it. if you have an art that needs a practice, stop neglecting it. If your family doesn't get you, or religious sect is not meant for you, don't obsess about it.

You could be in an instant surrounded if you needed it.

If your heart is bleeding make the best of it.

There is heat in freezing, be a testament.

Kumpisal Ng Isang Manunulat

2010-08-13T07:29:00.000-07:00

Sa kagustuhan kong magsulat uli sa istilong pinaka-kumportable ako, at sa kagustuhan kong magsanay para gumanda (ulit) ang sulat-kamay ko, naisipan kong gawin ang blog post gamit ang papel at ballpen. Parati ko kasing sinasabi sa sarili ko na baka kaya hindi ako masyadong successful sa pagba-blog eh dahil isa akong manunulat, hindi isang blogger. Naisulat ko naman ng maayos ang unang talatang binabasa mo ngayon. Hindi ko man naibalik ang dati kong napaka-gandang sulat-kamay (at dahil nahihirapan na akong basahin at i-type ang nakasulat sa notebook ko dito sa blogsite), natutunan ko naman ang isang napaka-importanteng aral ng buhay – Masakit sa hinlalaki at sa hintuturo ang pagsusulat kapag bagong gupit at pupod ang mga kuko mo.

Nalalaman kong tapos na akong magsulat sa parehong paraan na alam kong kuntento na ang mga daliri ko sa paggugupit ko ng kuko. Kakatapos ko lang mag-nailcut, nagkalat ang mga ginupit kong kuko at binabasa mo ang ilan sa kanila ngayon.

Isa sa mga pinaka-importanteng bagay na dapat matutunan natin bilang tao ang pagsusulat. Isa itong paraan para maiparating natin ang gusto nating sabihin sa ibang tao nang hindi gumagamit ng bibig. May mga kilala akong tao na hindi magaling magsalita, pero pag binasa mo ang mga sinulat nilang kwento o mga sanaysay, nalaman kong mas madaldal pa pala sila sa akin kung tutuusin. Para sa akin kasi, mas naipaparating kasi natin ang gusto nating sabihin sa pagsusulat kesa sa pakikipag-usap. Isa rin sa mga kapakinabangan ng pagsusulat laban sa pagsasalita ay ang kakayahan mong inspeksyunin muna ang isinulat mo bago mo ito ipabasa sa iba. Pag nagsasalita ka kasi, lahat ng sinasabi mo hindi mo na pwedeng bawiin. Hindi kayang burahin ng backspace button o ng pambura ng lapis o ng kahit anong liquid eraser ang mga bagay na nasabi mo na gamit ang bibig.

Marami naring sumikat at yumaman dahil sa pagsusulat. Si J.K Rowling na sumulat ng Harry Potter ay isa na sa mga pinaka-mayamang tao sa mundo dahil sa pagsusulat. Isa lang s’ya sa napaka-dami nang tao na naiahon ang buhay dahil lamang sa pagsusulat ng kwento. Pero hindi lang sa pagsusulat ng kung anu-anong kwento sumisikat ang isang manunulat. Isa sa mga dahilan kung bakit naging pambansang bayani ng Pilipinas si Gat. Jose Rizal ay dahil nakipag-laban s’ya gamit ang kanyang panulat. Hindi man n’ya nagawang sulatan ng “LOSER” sa noo ang mga salbaheng kastila noon, napukaw naman nya ang damdamin ng mga Pilipino upang magmalasakit sa bayan. Hinayaan nalang nya si Andres Bonifacio na tattoo-an ang mga kalaban ng “F.U.” sa batok.

Hindi man lahat ng manunulat ay sumisikat sa buong mundo, hindi rin natin masasabing hindi sila nagtagumpay. Madaling magsulat pero napaka-hirap bumuo ng isang talata. Ako, sa sarili ko, alam kong may dalawang bagay na nagiging hadlang para makatapos ako ng isang sulatin – pwedeng dahil sa sobrang kadaldalan ng utak ko, hindi ko alam kung alin sa mga sinasabi nya ang uunahin ko, at pwede ding masyadong tamad ang brain cells kong magbigay ng tamang mga salita para ipahayag ng maayos ang gusto kong iparating. Nasusukat kasi ang pagiging epektibo ng isang manunulat kung naiparating nya ng buong-buo sa mga taong nakalaang makaaalam ng mga gusto nyang sabihin. Kaya minsan, natatawa ako sa mga taong nagpo-post ng mga Japanese o Arabic o Chinese characters sa facebook. May gusto silang sabihin pero walang nakakaintindi sa kanila maliban sa mga friends nilang marunong magbasa ng niponggo, Arabic, o Chinese. Akala siguro nila cool sila ‘pag hindi naintindihan ng karamihan ang status message nila. Minsan nagmumukha lang may virus ang facebook wall ko dahil sa mga ganung status.

Para sa akin, may mas masaklap pa sa hindi pagdating ng sinulat mo sa taong sinulatan mo. Parang mas masakit pag iba ang pagkakaintindi ng taong sinulatan mo sa talagang mensahe ng sinulat mo. Kumbaga, mas ok pa sakin ang “message failed” kesa sa “message sent... however, the recipient did not understand the message”. Minsan kasi ito ang pinagsisimulan ng away lalo na sa text messaging. Iba kasi ang dating ng text na “Anong problema mo?” sa text na “Anong problema mo? (smiley)”. Posibleng akalain ng ka-text mo na naghahamon ka ng away pero ang totoo, nagke-care ka lang sa kanya at gusto mo lang malaman kung anong dinadala nya sa buhay ngayon. Minsan nga nung mga panahong depressed ako ng kunti, nagtexr ako ng “good night” sa isang kaibigan. Nag-reply naman sya ng “good night din”. Pero nang sendan ko s’ya ng “Thank you ah...”, inakala na nyang magpapakamatay na ako at nagpapaalam na ako sa kanya.

Madami ding manunulat ang “misunderstood”. Madami sa ating mga Pilipino ang “misunderstood” lalo na pag ingles na ang ginagamit na medium of writing. Sa katunayan, naglipana na sa Internet ang mga picture ng mga sinulat na “misunderstood” lang. Kagaya ng isang babala na inilagay ng grupo ng mga manggagawa sa tabi ng kalsada habang inaayos nila ang sirang daan – “Slow men working”. O ng isang nagmamalasakit na tao na naglagay ng babalang “wait faint” sa dingding na bagong pintura. O kaya naman kagaya ng kung sinuman yun na ayaw ipagamit ang ATM dahil ito ay “OOF Line”. Lalo naman yung nabasa kong karatula sa malapit sa bahay namin na naging dahilan kung bakit hindi ako masyado lumalabas ng bahay at iniiwasan ko nang mapadaan sa lugar na yun ng kalye namin. Naisip ko kasi, anong kaso ang pwede kong isampa sa taong nagsabit ng “Nanggagahasa ng Lagari” sa tapat ng bahay nya? Naniniwala akong hindi natin sinasadyang magkamali, “misunderstood” lang talaga minsan ang mga sinusulat natin.

Hindi ko na matandaan kung paano ako natutong magsulat. Alam ko kung paano ako natutuong magbasa dahil utang na loob ko sa mga komiks ang kakayahan kong magbasa bago pa man ako tumuntong sa Grade 1. Siguro kaya hindi ko na maalala kung paano ako natutong magsulat ay dahil sabay kong natutunang magsulat at mag-drawing. Dati kasi, hindi ako sigurado kung sumusulat ako ng lecture notes o nagdo-drawing lang ako sa notebook ko ng mga ancient languages. Hindi ko rin sigurado kung masyado akong magaling mag-drawing na mukhang nagsusulat lang ako ng paragraph o pangit lang ako magsulat kaya nagmumukhang abstract art ang sinusulat kong essay. Pero alam kong noon pa man, gusto ko nang maging manunulat. May bumasa man o wala ng mga sinusulat ko, ang importante, mailagay ko sa isang konkretong bagay ang laman ng utak ko. Mga bagay na pwede kong balikan kahit anong oras at ipaalala sakin kung ano ako at kung paano tumakbo ang isip ko noon. Mga bagay na magpapatunay na malinaw kong naipapahayag ang mga gusto kong sabihin gamit ang papel at ballpen, o ng keyboard at blogsite.

Comic Relief

2010-08-12T05:11:00.000-07:00

I noticed that my blog is becoming much of a drama anthology.

So before I post some of my "more entertaining" writings, here's a short "comic relief". It's posted on my friendster blog and I thought this might be a perfect "front-act" for my future posts.

(Disclaimer: I didn't write this my self. Too bad I couldn't remember where I copied it.)

=)

Just for laughs… enjoy!

Hinding-hindi ko makakalimutan ang mga mumunti
ngunit ginintuang butil ng payo na nakuha ko sa aking
mga magulang. Kaya heto, aking ise-share sa inyo ang
mga gintong alaala na pinadala sa akin ng aking
brod sa maynila:

1. Si Inay, tinuruan niya ako HOW TO
APPRECIATE A JOB WELL DONE.
"Kung kayong dalawa ay magpapatayan, doon
kayo sa labas! Mga leche kayo, kalilinis ko lang
ng bahay."

2. Natuto ako ng RELIGION kay Itay.
"Kapag yang mantsa di natanggal sa carpet,
magdasal ka na!"

3.Kay Inay ako natuto ng LOGIC.
"Kaya ganyan, dahil sinabi ko."

4. At kay Inay pa rin ako natuto MORE LOGIC.
"Kapag ikaw ay nalaglag diyan sa bubong, ako lang
magisa ang manonood ng sine."

5. Si Inay din ang nagturo sa akin kung ano ang
ibig sahibin ng IRONY.
"Sige ngumalngal ka pa at bibigyan talaga kita ng
iiyakan mo!"

6. Si Inay ang nagpaliwanag sa akin kung ano ang
CONTORTIONISM.
"Tingnan mo nga yang dumi sa likod ng leeg mo,
tignan mo!!!"

7. Si Itay ang nagpaliwanag sa akin kung anong
ibig sabihin ng STAMINA.
"Wag kang tatayo diyan hangga’t di mo natatapos
yang lahat ng pagkain mo!"

8. At si Inay ang nagturo sa amin kung ano ang
WEATHER.
"Lintek talaga kayo, ano ba itong kuwarto nyong
magkapatid, parang dinaanan ng bagyo!"

9. Ganito ang paliwanag sa akin ni Inay tungkol sa
CIRCLE OF LIFE:
"Malandi kang bata ka, iniluwal kita sa mundong
ito, maari rin kitang alisin sa mundong ito."

10. Kay Itay ako natuto kung ano ang BEHAVIOR
MODIFICATION.
"Tumigil ka nga diyan! Huwag kang mag-inarte na
parang Nanay mo!"

11. Si Inay naman ang nagturo kung anong ibig
sabihin ng GENETICS.
"Nagmana ka ngang talaga sa ama mong
walanghiya!"

12. Si Inay naman ang nagpaliwanag sa amin kung
anong ibig sabihin ng ENVY.
"Maraming mga batang ulila sa magulang, di ba
kayo nagpapasalamat at mayroon kayong
magulang na tulad namin?"

13. Si Itay naman ang nagturo sa akin ng
ANTICIPATION.
"Sige kang bata ka, hintayin mong makarating
tayo sa bahay!"

14. At si Itay pa rin ang nagturo kay Kuya kung
anong
ibig sabihin ng RECEIVING.
"Uupakan kita pagdating natin sa bahay!"

15. Si Inay naman ang nagturo sa akin kung ano
ang HUMOR.
"Kapag naputol yang mga paa mo ng pinaglalaruan
mong lawnmower, wag na wag kang tatakbo sa
akin at lulumpuhin kita!"

16. At ang pinakamahalaga sa lahat, natutunan ko
kina Inay at Itay kung ano ang JUSTICE.
"Isang araw magkakaroon ka rin ng anak, tiyak
maging katulad mo at magiging pasakit din sa ulo!"

To My Dearest...

2010-08-09T08:30:00.000-07:00

You once again proved how your emotions can sometimes turn into a roller coaster ride.

A lot of things happened. Things that you were not expecting to happen. Or maybe you did but you shook the ideas off long time ago. Maybe it’s time to look back and see what you might have missed. Sit down. I want to talk to you about them.

You loved a person. For six months you never failed to express your love in a way that you know how and in many other ways that are new to you. Ways you never knew you could do just to be a better end of a two-way relationship. You sacrificed a lot of things and you were hurt in the most unthinkable ways in the past and you treated the relationship a gift from God, a reward for being a good person. But this relationship has tested you in a lot of ways. It reached the end of your rope many times but for some reasons you have never ran out of patience. You became a more mature person in the process which is a good thing. But then the start of your fear came up one morning. Once again, as you always do to preserve yourself, you stopped presuming and ignored the obvious. You let your fear marinate for 5 days. But you had the feeling that even if you let it marinate for a month, the result would just be the same. You were right. Unfortunately you were right. And by being right you were left. And once again you were alone. But you picked yourself up and tried to move on right then and there. You thought you have moved on but the person seemed to have infiltrated your strongest barrier. You became weak and you let that person in. Were you aware of it? ‘Coz it seems to me now that you can’t let that person out. I know this is no time to blame anybody so let’s just figure out a way to get you out of this mess. It’s good that you don’t dwell in sadness. You are still the strongest person I know when it comes to handling your emotions. You asked God for guidance and you trust in His plans and that helps you cope up and it gives you a reason to wake up.

You almost lost a friend. Your friend who’s always there even in those times when he does not want to be there. For some reason you neglected him. Don’t ask me why ‘coz I don’t know that answer myself. You found out about his illness and that’s when you realized you could lose him. Let me remind you that this happened when love has challenged you to wait and hope that your relationship could survive. I’m still wondering ‘till now how you managed to hold those emotions inside of you. I have to admit that your emotional quotient exceeds that of a normal person. That or you were faking it. But it doesn’t matter now because you and your friend are ok now. I hope you learned your lesson well with this one.

A friend needed you. I must say this makes me stop and think for a lot of times. It still amazes me how things wound up this way. You, in the middle of an emotional recuperation and a possible psychological bungee jumping, were consulted by a needy friend. A friend whom you almost had feelings to. If you’d ask me I am against the idea of you flirting with that friend from the beginning and I’m glad you stopped. Your needy friend had your problems before only in a different perspective. Do you remember when you were rejected by a handful of people? That’s what happened to your friend – only now your friend was the one rejecting. The conflict and the drama that you heard from your needy friend had made you realize one thing – the world is really unfair. How could a person throw a relationship so easily when you were working your ass off to save one for yourself? I remember you telling me how it sucks to hear that from a friend and how much it sucks more to give advice regarding the matter. You wanted to refuse but you knew better. As a more mature person you helped and you didn’t expect something in return. Did I tell you that that’s one of the many things I love about you?

Even if you don’t show it, I know you cried. You are one of the strongest people I know but when you start to cry, you certainly don’t know how to stop. I am fully aware of the time when you cried the hardest because I didn’t get to sleep that night. I wanted to tell you that everything’s going to be ok. But instead, I just made you feel I was just right there beside you. In fact I’m always there beside you. When everything else fails, worst comes to worse and I’ll jump off the cliff with you. Have I told you how much I love you and how much I’d love to run to you every time you call? Well... you are aware of that now, apparently. Don’t worry. Have you forgotten how I told you I’d never leave you until I have given you everything I promised? Have you forgotten the fact that I have plans for you... and those plans are so beautiful, if I could just show it to you now. All you need to do is to carry on...

Happyness

2010-07-26T08:26:00.000-07:00

A friend asked me why I spell happiness as "happyness". At first I thought that I'm spelling it that way just to make me unique. But then the question made me stop for a while and and then I realized one thing. Maybe my subconsious suggests I spell it incorrectly because essentially, we can not find real happiness in perfection. And maybe that is also the reason why Will Smith's movie was entitled "The Pursuit of Happyness".

Happyness is a relative thing. The things that can make me happy can be very different with the things that can make you happy. But no matter how different our standards of happyness is, it is unfortunate that we seldom search it on the things other than what we have right now. We assume that the things we lack now can make us happy. It almost seems like happyness is synonymous with contentment. But what if we never get what we want?

Most people that I know put their happyness in other people. I am guilty of this myself... three years ago. I learned that I can be happy with the things that I choose to make me happy. Maybe we just don't realize it, but everyday we make decisions that determines our life years from now and happyness is always one of the choices we have. I have learned that I can always choose to be happy even in front of the ever temptress depression. I learned it the hard way but I benefit from it now. And don't worry about choosing happyness over the other choices, no one said you can only choose one. =)

And so I share you the things that induces the production of phenylethylamine in my body right now. I can't have chocolates right now so I take these as alternatives.

This is Owl City's Vanilla Twilight. I just find myself gushing over this song. Something about the vocalist's voice, the lyrics and the overall vibe of the song relieves some of my immediate anxieties.

This is another Owl City song. As what I posted on facebook, the song in itself is already making me "kileeeeg" but the video is just so cute that it adds more "kileeeg" to the song. Its simplicity is making me smile... and think of someone.

Dalawampu't Tatlo

2010-04-21T20:49:00.000-07:00

Para sa mga isdang nauubusan ng oxygen sa dagat dahil sa global warming...

Kasabay daw sa pagtanda ng tao ang pagiging marunong n'ya. Isa sa mga katanggap-tanggap na kaisipian ng anumang sibilisasyon na nagkakaroon ng dunong o "wisdom" ang tao habang nadadagdagan ang araw na inilalagi n'ya sa mundo. At dahil nadagdagan nanaman ang bilang sa edad ko, naisipan kong pagsama-samahin ang mga bagay na natutunan ko mula nang namulat ang isip ko sa katotohanang imposibleng maging miyembro ako ng Ghost Fighter.

'Eto ang sarili kong version ng "21 Virtues" na naglalayong ipahayag sa iba ang pinaka-mahahalagang aral na natutunan ng isang tao pagdating nya ng edad na 21. Pero dahil sa madaming kadahilanan, hindi ko ito nagawa nung 21st birthday ko. Mas mabuti narin siguro 'to at least nagkaro'n pa ako ng free pang dalawang virtues.

(Ang mga sumusunod ay wala sa chronological order kung kailan ko sila natutunan.)

1. Malaki ang naitutulong ng pagdadasal. Sa maraming pagkakataong inisip kong wala nang pag-asa at mukhang magulo ang lahat, nagiging maayos ang magulo kapag tinatawag ko S'ya. Hindi ko rin maipaliwanag kung paanong eksaktong nagiging ganun. Pero kapag binigay ko na sa Kanya ang problema ko, hindi nangyayari ang mga masasamang bagay na inaasahan kong mangyari.

2. Malaki ang naitutulong ng mga kaibigan. Mahirap makahanap ng mga kaibigang parating nand'yan kapag kailangan mo sila, pero mas mahirap makahanap ng kaibigang nand'yan padin kahit hindi mo naman sila kailangan. Peroang pinakamahirap hanapin eh yung mga kaibigang magpapamukha sayo'ng kailangan mo sila sa panahong akala mo kaya mong mag-isa at iniisip mong hindi mo sila kailangang lahat. Maswerte ako dahil lahat ng 'yan meron ako... Kung hindi ka ba naman minamalas.

3. Masarap maligo nang maligamgam na tubig kahit tanghaling tapat. Nakakawala kasi ng stress saka pakiramdam ko nainitan na ako sa banyo kaya hindi na ako masyadong naiinitan sa labas ng bahay. Mas nakakalambot din ng balat ang paliligo ng maligamgam... pero gawa-gawa ko lang 'yan. No approved therapeutic claims.

4. Lahat p'wede kang iwan maliban ng pamilya mo. Naniniwala akong kaya mong iwanan ang pamilya mo pero sila hindi ka nila matitiis na iwanang mag-isa kahit kailan. At naniniwala din akong ang salitang "pamilya" ay hindi lang tumutukoy sa mga kamag-anak mo.

5. Iwasan ang softdrinks. Bukod sa isa sa mga pinamana sa'kin ng lahi namin ang malaking posibilidad na magkakaro'n ako ng diabetes, hindi ko rin gusto ang epekto sa'kin ng softdrinks. Dighay kasi ako ng dighay at nasisira ang diskarte ng t'yan ko sa pagtunaw ng kinain ko 'pag naparami ako ng inom.

6. Ang pagiging masaya ay isang pansariling desisyon. Maraming beses nang idinepende ko ang "happyness" ko sa ibang tao. Pero sa karamihan ng mga pag kakataong 'yon, nauuwi lang ako sa pagiging "depressed". Naniniwala akong kaya mong maging masaya sa kahit anong oras na gusto mo at ang paniniwalang nakadepende sa isang tao ang kaligayahan mo ay isang malaking batong ipupukpok mo sa hinlalaki mo sa paa. Bakit? Dahil hindi mo kailanman kayang kontrolin ang nararamdaman ng ibang tao para sa'yo pero kayang-kaya mong mag-isip ng masasayang bagay para sa sarili mo.

7. Hindi lahat ng nakikita ay totoo at hindi lahat ng totoo ay nakikita. Usong-uso na kasi ngayon ang special effects. Kahit itsura na ng tao p'wede nang i-edit digitally. Madaming beses na kasing inisip ko na mas magiging masaya ako kung magiging kamukha ko si ganito o magiging kapareho ko ng katawan si ganyan. Pero nung nalaman kong kagagawan pala ni Belo o ni Calayan ang karamihan sa mga kinaiinggitan ko, napadalawang isip na ako kung dapat ba talaga akong mainggit sa kanila. Tutal meron naman akong pamatay na ABS (A Big Stomach) at naniniwala ako sa "Quality over quantity" - One big ab is better than six small ones.

8. Ang pagpapatawad ay isang pangangailangan at hindi kagustuhan lang. Natural lang na kailangang gustuhin mo munang magpatawad bago mo ito magawa pero darating ang panahon na kailangan mo na itong gawin. Nakakatulong kasi 'to sa'yo at sa taong nakasakit sa'yo. Sa tingin ko, isa sa mga dahilan kung bakit nahihirapan tayong magpatawad ay dahil iniisp nating tayo lang ang nasaktan sa nangyari.

9. Nakakawala ng depression ang pagkain ng tsokolate. Napag-alaman kasi ng mga siyentipiko na ang tsokolate ay nagtataglay ng phenylethylamine na mas kilala sa sa tawag na "happy chemical". Ito ang chemical na nilalabas ng utak natin sa tuwing masaya tayo. Pero mas nakakawala ng depression ang chocolate kapag binigay ito sa'yo at hindi binili ng sarili mong pera.

10. Optional lang ang pagiging malungkot. Aaminin kong masarap talaga maging malungkot. Lalo na 'pag awang-awa ka na sa sarili mo at pakiramdam mo eh pinagtutulungan ka na ng lahat ng tao sa mundo. Masarap kasi magmukmok sa kwarto at makinig ng malulungkot na sounds. Sa dami ng mga pagkakataong nalungkot ako, natutunan kong maging malungkot sa pinaka-maikling panahon na hindi ako nagiging superficial. Sa tingin ko kasi pwede mong i-uncheck ang "sad checkbox" sa parehong paraan na required piliin ang "pwede kang maging masaya radio button".

11. Karamihan sa mga problema mo eh guni-guni lang. Minsan iniisip ko na sa dami ng problema ko, parang nakakatamad nang gumising sa umaga para isipin ulit kung ano ang magiging solusyon ko para sa kanila. Pero natutunan ko ang isang technique kung pano mo malalaman na guni-guni mo lang ang pag-iisip na madmi kang problema. Pa'no? I-enumerate mo sila. Minsan sinusulat ko yung mga problema ko sa papel at nakakawala ng bigat ng loob kapag nakita mong hindi naman pala sila ganun kadami. Natutunan ko na ding burahin sa listahan ng enumerated problems ko ang kawalan ko ng load sa cellphone.

12. Ikaw ang driver ng buhay mo. Ikaw ang may hawak ng sarili mong manibela at sa oras na hinayaan mo ang ibang tao na magpatakbo ng sasakyan mo, hindi mo mamamalayang naliligaw ka na pala at mahihirapan ka nang makabalik sa gusto mong daanan. Ayos lang na mabangga ka, maubusan ng gas, o ma-flat ang gulong mo paminsan-minsan kasi normal lang 'yan. Ang importante, marunong kang i-mekaniko ang sasakyan mo. 'Wag mo ding kakalimutang hindi ikaw ang may-ari n'yang dina-drive mo. Hiniram mo lang 'yan sa Kanya kaya dapat lang na matuto kang mag-ingat.

13. Nakakatuwang manood ng Spongbob Squarepants. Sa hindi ko maipaliwanag na dahilan, gumagaan ang pakiramdam ko kapag nanonood ako ng spongebob. Siguro dahil maaliwalas parati ang kapaligiran ni Sponegebob, o dahil natutuwa ako sa ka-simplehan ni Patrick. Binilang ko na ang Spongebob Squarepants na isa sa mga "comfort show" ko. Full force na kapag nanonood ako nun habang kumakain ng Nagaraya na alam ng karamihan na "comfort food" ko.

14. Patience is a virtue. Aminado akong isa ako sa pinaka-mainiping tao paminsan-minsan lalo na 'pag dating sa oras. Nakaka-inis kasi mag-intay sa pila, mag-intay ng kaibigan mong isang oras late, mag-intay matapos yung nasa loob ng CR dahil hindi mo na kayang pigilin ang nagpupumiglas mong sama ng loob. Pero hindi sa lahat ng pagkakataon eh kailangan nating mainis kapag naghihintay tayo. Naniniwala kasi akong dadating ang tamang pagkakataon sa tamang panahon. Totoo kasing may mga bagay kasing habang tumatagal, lalong sumasarap.

15. Lahat ay may katapusan. Napaka-lawak nitong konseptong ito pero natutunan ko mula dito ang katotohanang may mga taong dadating at aalis sa buhay mo. Isa na yata sa pinaka-mahirap na pakiramdam sa mundo ang pagtanggap na iiwanan ka ng taong ayaw mong iwan. Dahil din dito kaya ko natutunang bumitaw sa mga bagay na kailangan kong bitawan. Dahil alam kong kahit lahat ay may katapusan, ang bawat katapusan naman ay isa ring simula.

16. Masarap maging talunan. Walang tatalo sa pakiramdam ng pagkapanalo pero minsan mas masarap matalo lalo na 'pag nakita mong marami kang napasayang tao sa pagkatalo mo. Naniniwala kasi akong hindi sa lahat ng pagkakataon ay kailangan mong lumaban at hindi sa lahat ng laban at kailangan mong manalo.

17. Hindi lang lobo ang pumuputok. Lahat ng sobra , masama. Natutunan ko 'to nung minsang akala ko puputok ang t'yan ko dahil sa dami ng nakain ko. Minsan kasi hindi nagkakaintindihan ang t'yan at bibig ko kaya kahit ayaw na ng t'yan ko, gusto pa din ng bibig ko. At walang naidudulot na maganda ang hindi nila pagkakaunawaan.

18. Worry is a misuse of imagination. Isa na yata 'to sa mga aral na pinaka-nahirapan akong matutunan. Mas nauna ko kasing na-master ang nasa number 19 kaysa dito. Pero isang malaking KALAYAAN ang pag-iwas sa pag-aalala lalo na kapag napatunayan mong mali ang basehan mo ng pag-aalala at nag-eexagerate lang ang utak mong OA.

19. Gamitin ang utak... sa parehong paraan ng paggamit mo ng puso. Isa sa mga ipinagpapasalamat kong natutunan ko sa pagiging isang student leader ang pagiging critical thinker. 'Yung tipong mag-iisip ka ng isandaang posibilidad na pwedeng mangyari dahil sa isang desisyon para maging handa ang sarili mong maghanap ng iba pang paraan para maiwasan ang parating na problema.

20. Huwag magpagamit sa cellphone. Nu'ng una kasi ginagamit ko ang cellphone pero habang tumatagal nag-iiba na ang ihip ng hangin at napapansin kong ako na ang ginagamit ng cellphone. Dumating kasi ang pagkakataon na hindi ko na mabitiwan ang cellphone ko at sa tuwing makakarinig ako ng message alert tone, tinitignan ko ang cellphone ko. Nakakadagdag din ng depression ang cellphone. Dati kasi kahit madaming nagtetext sa'kin pero hindi nagtetext yung taong gusto kong magtext sa'kin, pakiramdam ko mag-isa ako sa mundo. Madami pang ibang bagay na mas mabuting pagkaabalahan ng mga daliri kaysa sa pagpindot ng keypad.

21. Importanteng magbasa ng libro. Sabi ng paborito kong author na si Bob Ong, wala nang mas nakakaawa pa sa isang taong literado pero hindi nagbabasa. Madami kasi akong kilalang walang panahong magbasa ng libro. Hindi naman nakakatamad magbasa ng libro, nakakapagod nga ang pagbabasa dahil nararamdaman ng utak mo kung anuman ang nababasa mo. Isa ito sa mga dahilan kung bakit ayaw kong magbasa ng mga librong tungkol sa takbuhan o habulan. Ayaw ko din magbasa ng E-book. Conventional reader kasi ako kaya mas nararamdaman kong nagbabasa ako kapag hawak ko sa kamay ko ang libro at dinidilaan ko ang daliri ko para ilipat ang mga pahina nito.

22. Hindi lahat nabibili ng pera. Importante ang pera para mabuhay pero hindi sa lahat ng pagkakataon magagamit mo ang pera para makuha ang gusto mo. Pero hindi ko sinasabing ayaw ko ng pera. Hindi nabibili ng pera ang pagtawa ng malakas pero kailangan mo ng pera para makipagkita sa mga kaibigan mo na nagpapatawa sayo ng malakas. Hindi rin nabibili ng pera ang kilig na nararamdaman mo 'pag nakikita mo ang crush mo pero kailangan mo ng pera para magpa-cute sa kanya.

23. Yesterday ended last night. Hindi mo na maibabalik ang oras na lumipas na. Kung may nagawa kang mali kahapon, hindi mo na mabagao yun. Ang importante, may natutunan ka sa maling nagawa mo para maiwasang maulit yun. Kung pipilitin mo namang baguhin ang mga bagay na nagawa mo na, habambuhay ka nalang maghahabol ng oras at hindi mo na ma-eenjoy kung anong meron ka ngayon.

Sa totoo lang, madami pa akong natutunang hindi ko na naisulat sa itaas. Araw-araw kasi may mga bago akong natutunan sa buhay, kapaki-pakinabang man o hindi. Naniniwala kasi akong hindi kailanman tumitigil ang proseso ng pagkatuto ng isang tao. kahit sa simpleng pagbabasa lang ng mga tweet ni Borat eh may mapupulot ka nang aral na habambuhay mong iisipin kung saan mo ito pwede i-apply.

Gusto kong pasalamatan ang lahat ng taong nagturo sa'kin ng lahat ng nalalaman ko ngayon. Kilala ko man o hindi, hindi mo man alam na may naituro ka sa'kin, pinapasalamatan pa din kita.

Ang post na ito ay isinulat din upang pasalamatan ang mga taong nakasama, nakisama, nakitawa, tinawanan, iniyakan, nakiiyak, nakiramay, dinamayan, nasaktan, sinaktan, at sinamahan ako sa mula pa noon... hindi man ako maging miyembro ng Ghost Fighter, feeling ko may Ray-Gun padin ako basta't nand'yan kayo.
=)

-e

Love Letter IX

2009-11-04T05:12:00.000-08:00

Immortal beloved, my angel, my all, my very self - There art a hand-full of words that I can say but still they can not explain why do I love thee. There art melodies that play in the air but they can not explain the reason why do I love thee. There art petals that I can give thee to compliment thy beauty but they can not whisper to thy ears why do I love thee. There art poems my heart recites but they can never rhyme to tell you why do I love thee. There art treasures I can compare with the amount of joy thou bring but they can not measure a chest of the logic of why I love thee. There art songs of love and romantic hymns my lips can stutter but they can not put into melody why do I love thee. There art souls who misjudge my intentions towards thee but they can never know why do really love thee. There art the heavens and the stars above I could proclaim my vows of unending appreciation but they will not enlighten my mind of the reasons why do I love thee.

Love-fooled if I may begin calling my self with, I would start by confessing what my mind - preoccupied by unending thoughts of longing - has been trying to warn my heart; You never have had a quality my tasteful being requires. We are two souls dwelt from two different dimensions on which both space and time - of a "wickedly" expressed analogy - executes intricately unique rituals. Music has never been a common ground. You make me listen - in a manner most times awakens a rebel me - to songs my system won't absorb and your hypothalamus always arrive at the most uncomfortable state when I play my song list. A battle ground instantly, if not magically, appears in front of us warlords if we try to compare our favored artists. Not one wholeheartedly concedes nor consciously let the other conquer the last blow. I have never seen how a suggestion turn into a criticism until you mention my style and in return I - in a most cunningly obnoxious tone - fires back by making your choice of perfume obsolete and under-appreciated. Your mastery of numbers and arithmetic equations parallel my skill of playing with words and sentence construction but none of us tries to admit that given fact. You mention that my stomach - in all of its might - can take all that's written in a restaurant menu but you won't admit that your figure deviates the norms of all nutrition verity. You smoke and you drink a lot and you don't take vitamins and I must tell you how much I hate you lately.

You of all people should know what happened that night when you moved out. I got overwhelmed by alcohol that my consciousness faded as soon as my back touched my bed. I was lost in a most unusual dream - dim lighted and hazy . I was sitting there with you, you were holding my hand. I saw myself covered with confusion and I saw you smiling the whole time. You had all of my attention and you were staring me in the eye which normally signifies your utmost sincerity. You were thanking me for everything I have done to you. For every little thing I did that made you smile. For every minute that you said I made you feel loved. For every instances that you said you proved my loyalty and unending support. For all the laughter and a shoulder to cry on. You were thanking me for staying with you all through out. I answered you with a blank face, a stare in your eyes, still confused. You responded with a smile I have never seen written in your face before. You started to tell me our stories. The stories we shared together, from the most memorable to the simplest incident. Still looking in your eyes I barely noticed you drifting away. I can feel you holding my hands but you're fading into the darkness as your voice started to fade as well. I woke up sitting in my bed. It was so dark in my room, I couldn't see a thing and it was so cold. I felt a strange pain inside my chest as warm drops of water flow down my cheeks. I was crying.

You made me the happiest and the unhappiest of men.
I got used to everything we had, good or bad
and I don't have the strength to admit I'm weak
without you.
Come back and stay
because I finally know why do
I love you.

Band-aid

2009-11-01T21:02:00.000-08:00

"Nagkakaro'n ng simula sa bawat wakas."

Isa na yata sa pinaka-mahirap na pakiramdam sa mundo (maliban sa LBM, na meron ako ngayon) ang wakasan ang isang bagay na pinagtuunan mo ng madaming oras at naging isang malaking parte ng buhay mo. Iba-iba man ang itsura, kulay o paraan, hindi pa rin madali ang mawala sayo ang isang bagay lalo na kapag alam mong wala nang balikan at alam mong isa lang ang kababagsakan nila sa buhay mo... ang ala-ala.

Dahil d'yan, naisipan kong pagsama-samahin ang mga paraan ng pag-"move on" mula sa isang estado na mahirap kumawala - ang nakakamatay, nakaka-stress, nakaka-drain na kalungkutan bilang paggunita na din sa araw ng mga kaluluwang tinatakot ako sa gabi.

(Hayaan mong ipaliwanag ko ang mga sumusunod nang hindi masyadong nagmumukhang payo ni Kuya Eddie o nagtutunog Horoscope ni Madame Auring ang mga sinasabi ko.)

Sa umpisa, bigay-hilig muna. Hayaan mo muna ang sarili mong malungkot. Wala naman sa batas ang bawal maging emo paminsan-minsan. Dapat kasi alamin mo muna kung ano talaga ang nararamdaman mo - kung nalulungkot ka ba, nagagalit, nanghihinayang, o constipated ka lang talaga. Mahalagang pangalanan mo ang pakiramdam na yun bago ka makapunta sa isang mas mabuting lugar (maliban sa langit). Depende sa dahilan ng kalungkutan kung hanggang kailan ka dapat malungkot. Kung nawalan ka ng cellphone dahil inarbor ng isang taong hindi mo kilala habang naglalakad ka sa kanto, tama na ang isang gabing pagluha. Kung namatayan ka ng alagang aso, nalunod ito sa baha dahil nalimutan mong pakawalan s'ya sa kulungan nung bagyong Ondoy, ipagluksa mo s'ya ng mga isang buwan o hanggang humupa ang baha sa bahay n'yo. Kung iniwan ka naman ng mahal mo dahil na-realize n'yang mas mahal talaga n'ya si Keanu Reeves kesa sayo, dapat malungkot ka lang ng limang minuto. Sino ba naman kasing abnormal ang ipagpapalit ka lang sa isang taong nagpapalayas ng demonyo habang naninigarilyo at naka-shades habang nakikipag-taguan sa mga pugitang pangkalawakan?

Kapag nalaman mo nang tama na ang pagiging "emo" mo, simulan mo namang patawarin ang sarili mo. Hindi totoong dapat patawarin mo muna ang taong nanakit sayo, imposible kasi yun sa umpisa. Tanggapin mo muna na ginawa mo ang lahat para maiwasan ang pagkakahiwalay n'yo at wala ka nang magagawa pa para maibalik s'ya. Dapat mawala muna ang guilt feeling sa katawan mo dahil isa yang masamang espiritu na hihilain ka lang ulit sa isang lugar na magiging emo ka nanaman, gaya ng mga tagong hagdan sa SM Megamall. Isipin mo na hindi ikaw ang may kasalanan sa mga pangyayari pero 'wag mo naman 'tong ibintang sa iba. Habang pinapatawad mo ang sarili mo sa saloy ng mga healing songs ni Kris Aquino at 50 Cent, iwasan mo munang mag-isip ng ibang tao. Ikaw muna.

Kapag fully recovered ka na sa pagbibintang at pagdiin sa sarili mo, ito na ang tamang panahon na maghanap ka ng isang bagay na magpapasaya sayo. Utang na loob, 'wag ka munang makipaglandian sa iba o bumili ulit ng isa pang aso dahil ipapaalala lang nyan sayo ang masaklap mong nakaraan. Kung nakapagpapasaya sayo ang strawberry ice cream, bumili ka ng kalahating galon at hatian mo ang bestfriend mo para hindi ka naman ubuhin. Kung nagiging kumportable ka sa panonood ng sine, magmovie marathon ka. Iwasan mo lang ang mga pelikulang sobrang nakakalungkot at puro iyakan lang ang scene gaya ng mga pelikula ni Jolina. Kung nagkakaron ka ng pleasure sa pagsa-shopping, bilhin mo ang kalahati ng bazaar sa Landmark, isama mo narin ang mga hanger, sabitan ng damit, pati saleslady, maging masaya ka lang.

Simulan mo nang ibalik sa dati ang buhay mo. Simulan mo nang makinig sa mga kantang hindi mo mapakinggan dati dahil pinapaalala lang nito sayo ang mga masasakit mong sandali dahil yun ang narinig mong kanta nung una kayong nagkita o yun ang kinanta nyo sa videoke nang magkasama. Tama na ang mga panahong akala mo lahat ng kanta ginawa para sayo. Pati mga rap song ni Florida akala mo ginawa para ikwento ang buhay mo. Simulan mo nading puntahan ang mga lugar na hindi mo mapuntahan noon dahil nakikita mo pa ang mga sarili nyong nakaupo at nagkukulitan dun. Hindi pwedeng habambuhay ka nalang hindi dadaan sa Greenbelt 1 at hindi kakain sa McDo. Isuot mo na din ang mgapaborito mong damit na sinusuot mo nung nagde-date pa kayo. Bagong bili pa naman yung mga yun sayang naman kung hini mo na ulit isusuot nang dahil lang sa nagpapaalala sila ng mga masasaya nyong sandali. Gamitin mo na din ulit ang pabangong ginagamit nyo nung masayapa kayong dalawa. Alam kong isa sa pinaka nagdadala ng alaala ang pabango pero wala kang magagawa. Maaamoy at maaamoy mo din yun balang araw. Mararamdaman mong mas nagiging kumportable ka na dahil natatangap mo na ang katotohanan dahil wala ka nang iniiwasan pa. Pinapangako kong mas makabubuti sayo ang pagtanggap kesa ang pag-iwas sa mga bagay na nagpapaalala sayo sa kanya at sinisigurado ko ding hindi ko personal na ginawa ang mga nabanggit sa paragraph na ito.

May mga oras na babalik lahat sayo ang mga pakiramdam na nararamdam mo dati gaya ng pagka-miss o kaya ang kilig pero normal lang yun. Ngitian mo nalang sila. Minsan din bibigyan mo ang sarili mo ng pag-asa na baka babalik s'ya sayo o kaya magkakasama din kayo pero 'wag mo na lokohin ang sarili mo. Itigil mo na ang pag-aanalyze at pag eexpect dahil walang ibang pupuntahan yan kundi ang disappointment. Huwag ka naring mag-isip ng masama tungkol sa kanya. Gaya nga ng sabi ko, wag mong isisi sa kahit kanino ang mga pangyayari. Walang may kasalanan, hindi ikaw, hindi kahit na sino. Huwag ka narin magtirik ng itim na kandila sa tabi ng bahay nyo. Hindi naman yan makakatulong, nanakot ka lang ng mga kapit-bahay mo at baka mapagkamalan ka lang nilang mangkukulam, ipasunog ka pa sa plaza.

Be positive. Hindi lang naman ikaw ang nakakaranas nyan at hindi lang ikaw ang may pinakamalalang sitwasyon sa buhay ngayon. Kung magkakaron ka lang ng pagkakataong malaman ang kalagayan ng ibang tao, malalaman mo na maswerte ka padin pala dahil yan lang ang nangyari sayo. Magpasalamaty ka nalangdahil binigyan ka ng pagkakataong masaktan, dahil may mga taong hindi nakakadama nyan. Magpasalamat ka din sa mga pagkakataong naging masaya ka sa piling nya. Alalahanin mo nalang ang mga oras na magkasama kayo. Maulit man yun o hindi, at least nagkasama kayo at naging masaya ka. Hindi mo rin maiiwasan ang ibang tao na isipin na bitter ka padin. Hindi ka naman talaga bitter, unsweetened ka lang. Nagkakaro'n ng simula ang bawat wakas at walang ibang pwedeng gumawa ng umpisang yun kundi ikaw.

S.U.P.E.R. P.O.S.T.

2009-10-24T22:10:00.000-07:00

Tulad ng hangin, nagbabago din ang ihip ng electric fan.
Ang init nanaman kasi kaya pati siguro yung binubugang hangin ng electric fan namin, parang galing sa hininga ng tao. Buti hindi amoy bulok na ngipin.

Galing ako sa isang family reunion/birthday ni lola/kodakan opportunity/salu-salong siraan ng diet. Nakakatuwa kasi nakita ko ulit yung mga pinsan kong hindi ko madalas nakikita at may nakita akong mga kamag-anak(?) na noon ko lang nakita. Maganda din yung venue, sa clubhouse ng condo unit ng tita ko. Maganda talaga yung lugar, oriental ang theme. Magmumukha kang mamahalin pag nagpa-kodak ka sa kahit saan dun. Parang Boy Abunda na naligaw sa isang sosyal na Singaporean community na naghahanda ng chicken pastel na lasang paper mache at fish fillet na gawa sa karton ng Fedex ang balat at gawa sa kalabaw ang isda. Buti nalang malamig ang sinerve na iced tea kahit isang baso lang. Gagamitin pa yata sa pandanggo sa ilaw yung baso pero ininom ko na agad yung laman bago pa man kunin ulit sakin nung isang waiter na nagpapa-cute sa table ng pinsan ko at mga kasama nyang kolehiyala. Dapat yata nagsuot din ako ng takong at mahabang panty para nabigyan ako ng mas madaming baso ng iced tea. Pero maganda talaga yung venue, wala akong mapipintas.

Pinag-uusapan narin lang ang reunion, noong mga nakaraang araw ay nagkaron din ako ng mini-reunion sa isang pakiramdam na hindi madalas bumibisita sakin. Mga twice a year lang at madalas pa, hindi s'ya nagtatagal sakin ng limang minuto. Nararamdaman mo din 'to pag nakikita mong may kasamang iba yung taong gusto mo, HHWW sa park at nagsusubuan ng mainit na fishball. Nararamdaman mo din ito sa mga kaibigan mo 'pag hindi ka n'ya inayang maglaro o manood ng sine at may kasama s'yang ibang mga kaibigan.
CLUE: Ang pakiramdam na ito ay hindi nag-uudyok sa isang tao na manusok ng stick ng fishball sa mata. Hmmm. Pero pwede din pala.
Sa sobrang bihirang nararamdaman ko yung pakiramdam na yun, iniisip ko na mas gusto nyang maglagi sa isip ng ibang tao. Minsan nagseselos nadin ako.

Magtatapos na ang unang century ng 2000, hindi mo ba napapansin na exage ang mga pangyayari ngayong taong ito? Parang gusto ni Bro na tumatak sa history ang pagtatapos ng unang century ng 2000. "It's a blast!", ika nga. Nagkaron ng album si Kris Aquino at Baby James. Bumagyo ng napakalakas na nagdagdag sa bilang ng ilog at sapa natin sa Pilipinas, karamihan pa nga eh lagpas bewang. Nagkaron ng movie si Aling Dionisia. Namimigay ng bahay ang mga pulitiko. At madaming nagiging sawi sa pag-ibig nang higit sa dalawang beses sa loob lang ng ilang buwan!

I indulge my self in depression, realize, accept, let go and move on.

Sabi ng mga taong nakakakilala sakin at nakita na akong mag-walk out dahil alam nilang hindi ko pinapakitang umiiyak ako sa public, pinaglihi daw ako kay Wolverine. Wala akong adamantium sa katawan at hindi ako nakakapatay sa pamamagitan ng mga bakal ko sa katawan pero mabilis ang healing process ko. Made-depressed lang ako ng ilang minuto pero 'pag naabsorb ko na ang realidad at natanggap ko na ang mga pangyayari at alam kong wala na akong magagawa, magiging ok na ako. Mas magiging mabilis pa kung meron akong nginunguyang nagaraya para naaalog ang utak ko sa pag nguya at nape-preoccupied ang utak ko sa lasa ng butter flavor ng nagaraya. Pa'no ko nagagawa 'yun? Hindi ako insensitive, bitter, superficial, o pretentious. I indulge my self in depression, realize, accept, let go and move on.

Nagkaron ka na ba ng superhero? Yung taong alam mong safe ka parati pag kasama o kausap mo s'ya. Meron syang lakas para alamin ang mga pinaka madilim na parte ng buhay mo at kaya kang ilipad sa ulap kapag alam nyang nakabaon ka sa lupa. Inaalam nya ang lahat ng tungkol sa'yo para alam nya kung pa'no ka nya ililigtas kung kailangan mo sya. Alam nya kung kailan ka masaya, wala sa mood, nagseselos, high, kinikilig, o kung kailan ka walang magawa kaya mo sya kinukulit. Hindi ka n'ya iiwan hangga't hindi nya nagagawa ang tungkulin n'ya para sayo. Madaming humihingi at nangangailangan ng tulong nya, pero sa huli ikaw lang talaga ang "super kid" nya. At higit sa lahat, superhero s'ya para sayo pero tinatanggal nya ang kapa nya pag kailangan mo ng normal na taong pwede mong sabihan ng corny mong jokes at pwede mong tanungin kung ano ang gamit nyang cologne.

Para sa malamig na hangin...
Para sa pamilya ko...
Para kina Milky at Bumbee...
Para sa mga nasalanta ng bagyo at baha...
Para kina Yaya at Ian...
Para kay Superman...

7 Minute Prologue

2009-10-20T23:58:00.000-07:00

These are my hands.
You can hold it
but you can't tie them together.

This is my face.
You can stare at it
But you can't tell what it says.

These are my lips.
You can tell them to open
but can't dictate what to say.

These are my eyes.
They can see your outside
but you can't fake what they see inside.

This is my brain.
You can make it ponder
But can't make it not think what it wants.

This is my head.
You can make it twirl
But you can't diffuse its reality.

And this is my heart.
You can hear it beating
But you can't really hear it shouting your name.

This is me.
You can destroy me
But you can't keep me from getting up again.
Stronger.
Collected.
Whole.

Lost Generation (A re-post)

2009-10-07T15:14:00.000-07:00

I found a video on facebook and the excerpt is completely interesting, if not brilliant enough.

I am not the author of this, but it's worth to be posted here.

Instruction: Read it and read it again in reverse ( from the bottom up)

Lost Generation by Jonathan Reed

I am part of a lost generation
and I refuse to believe that
I can change the world
I realize this may be a shock but
“Happiness comes from within.”
is a lie, and
“Money will make me happy.”
So in 30 years I will tell my children
they are not the most important thing in my life
My employer will know that
I have my priorities straight because
work
is more important than
family
I tell you this
Once upon a time
Families stayed together
but this will not be true in my era
This is a quick fix society
Experts tell me
30 years from now, I will be celebrating the 10th anniversary of my divorce
I do not concede that
I will live in a country of my own making
In the future
Environmental destruction will be the norm
No longer can it be said that
My peers and I care about this earth
It will be evident that
My generation is apathetic and lethargic
It is foolish to presume that
There is hope.

And all of this will come true unless we choose to reverse it .

Confusion over disappointment.

2009-09-29T21:58:00.000-07:00

This morning was festive.

I got a call last night from a number that is not saved in my phonebook. I was sleeping so I needed to wake up , open my left eye and answer the call. Sun cell's signal is soooo bad in my room so apparently the person on the other line couldn't hear me saying "hello" back a couple of times in my bedroom voice.

And I could swear it's bumbee! It's bumbee's voice!

The signal wasn't generous enough so the call got cut. I don't know how it happened but neither of my phones had load so I couln't text bumbee to call again. Instinctively, I got up and borrowed my cousin's phone to call bumbee. I called the number bumbee used and someone answered. I asked why did he call, he answered "Nangangamusta lang." The background on the other end of the line is so noisy, I remember, so I said I need to sleep and I'll call him tomorrow. All the while I was thinking it was bumbee whom I talked to. I had no doubt.

I called bumbee earlier today and he said he didn't call me at all last night 'coz he was at ABS-CBN doing some volunteerism.

I could swear it was bumbee.

Hmmm.

Now I'm more confused than disappointed.

Pick up where we left off...

2009-09-28T23:30:00.000-07:00

The weekend was a nightmare, disastrous, and tragic.

Life and properties, in many forms, were taken away
in exchange of tons of mud and murky water.

To Madel and to everyone who were affected in any way,
you have our prayers and support.
We're trying to give help in ways we can.

...

We, Filipinos,
As resilient as we are,
will pick up where we left off.
We will learn valuable lessons and move on.

We have prayed for unity and now we are given
the chance for our prayer to be answered.

-e

Liku-liko

2009-03-05T22:38:00.000-08:00

Noong isang linggo, nagbakasyon kami sa La Union. Weekend lang kaya gipit sa oras dahil lahat ng kasama ay may pasok ng Lunes. Mula Makati, dumiretso kami sa Simbahan ng Manaoag bago dumiretso sa Naguilian. Ang original na plano, 'pag dating sa La Union magaalmusal lang tapos diretso na kaming Baguio. Malapit nalang naman kasi samin ang Baguio, 45 minutes lang. Pero dahil sa hindi ko kinaya ang antok, napilitan kaming Sunday nalang umakyat sa Summer Capital ng Pilipinas.

(Madaming gulay, dinuguan, native na manok, maliliit na alimasag at isa pang ulam na hindi ko alam at wala na akong balak alamin pa kung anong hayop ang sinahog dun ang nakalipas...)

Nag-alarm ako ng 5:30 ng umaga pero dahil nasa probinsya ako at pinuyat ako ng mga mala-dragon na lamok, 6:30 na ako nagising. (Wala na ang bakas ng pagod sa byahe at mga pinamili kong peanut brittle sa Baguio pero ang mga bakas ng sakmal ng mga "super lamok" eh nasa balat ko parin hanggang ngayon). Nagalmusal ng isang tasang kape na nasobrahan ko sa gatas kaya nagmukhang natapunan lang ng kulay brown na tubig at dalawang pandesal, hinatid na kami papuntang bayan kasi dun kami sasakay ng bus papuntang Baguio. Tumugtog ang theme song Voltes V sa utak ko dahil sa excitement.

Kasama ko si Mel at si Gemma. Camera, cellphone, at pitaka lang ang dala ko kasi alam kong madami akong bibitbitin pababa. Sa bus palang excited na kaming tatlo. Unti-unting lumalamig ang hangin. Unti-unti ring tumataas ang dugo sa utak namin kasi patarik ng patarik ang nakikita naming bagin sa bintana. Kahit walang sounds si Manong driver ng bus eh hindi naman boring ang byahe. Alam kasi naming kung hindi yung mukha nung leyon ang makikita namin eh mukha ni San Pedro at mga nagkakantahang anghel ang sasalubong samin. Sabi nga ni Mel dapat daw ang mga sounds ni Manong sa bus nya eh yung mga kantang makakagising sa diwa ng mga manlalakbay gaya ng Can't Cry Hard Enough, What Matters Most, Hindi Kita Malilimutan, at ang version ni Regine ng I Will Be There. Dapat din daw gumawa na kami ng last will and testament namin para malinaw kung kanino mapupunta ang mga CD namin ng Westlife, Britney Spears, Christina Aguilera, Gregorian, at Salbakuta.

Tapos, tapos na. Hehehe. Hindi naman talaga ang pagpunta sa Baguio ang highlight nitong post ko na to. Gusto ko lang ikwento yung pakiramdam na anytime pwedeng tumagilid yung bus na sinasakyan mo habang lumiliko paakyat ng bundok habang may kasalubong na malaking truck na may dalang mga bato na pwedeng tumabon sayo na magiging dahilan ng hindi pagbubukas ng "bintana" ng kabaong mo dahil gross na makita ng mga kaibigan mo na mukhang binugbog ni Chris Brown ang bangkay mo. Eeeewe.

Highlight din pala sa Baguio ang pagbili ko ng 5 kilong litsing litsugas at ang muntik nang pagkadukot ng cellphone ni Gima. Astig nga yun kasi natakot yung mandurukot sa kanya kasi may hawak syang yantok. Ibinalik sa kanya ang cellphone nya harap-harapan. Dapat binibigyan ng Oscar's ang mga gaya nyang "honest pick-pocketer". Meron din palang mga masasamang-loob at mga taong malilikot ang kamay sa Baguio. Buti nalang binili ni Gima yung yantok na 'yun na ayon kay ateng tindera ay "para sa masasamang tao". Kaya dapat parati naming dala yun para pag may nakita kaming masamang tao, o kahit mukhang masamang tao lang, patay s'ya - "Masama kang tao!" **sabay tatlong kilong pukpok ng yantok na gawa yata sa hi-breed ng Narra at Kamagong**

Pinag-uusapan narin lang ang pagpuksa sa masasamang tao sa Pilipinas gamit ang Super Yantok, nabalitaan ko kanina lang na sumakabilang-buhay na pala si Francis Magalona.

(Sandaling katahimikan para sa kanyang kaluluwa...)
(Mamaya ka na kumanta ng kaleidoscope world!)

Nakakalungkot isipin na kahit anong laban mo at kahit sinlaki ng boobs ni Keana Reeves ang pag-asa mo, kung oras mo na, oras mo na talaga. Pero hindi rin matatawaran ang katapangan at lakas ng loob ni Francis M sa paglaban nya sa sakit na Leukemia. Saludo ako sa kanya dahil bukod sa nakagawa pa s'ya ng commercial ng malamig na kape, hindi n'ya pinakita na pinanghinaan s'ya ng loob. Salamat sa mga kantang minsang nakapukaw sa damdamin ng mga kababayan natin lalung-lalo na sa mga kabataang dating insecure sa ilong ni Tom Cruise. Kung hindi siguro dahil sa kantang 'yun eh karamihan na sa atin naging kamag-anak na ni Pinocchio na santo ng mga government officials natin ngayon.

---

Matagal-tagal narin mula nung huli akong nakagawa ng matinu-tinong sulatin. Parang nagsimula ulit ako sa pagsusulat. Naalala ko kasi yung pangarap ko dati na maging writer. Naisip ko na mas madalas na akong nagsasalita ngayon kesa sa pagsusulat kaya minabuti kong subukan ulit ngayon.

"Ang hindi makabangon may nakabaon."

Wala na akong dahilan para hindi makapagsulat. Ubos na ang mga palusot ko sa sarili ko. May isang mahalaga akong natutunan:
Hindi nakatulong sa pagbabalik ng kagustuhan kong magsulat ulit ang pagvavandal sa likod ng upuan ng bus papuntang Baguio. Mas effective siguro kung sa CR sa Guadalupe mall ko gagawin 'yun.

De-layed

2008-11-17T22:21:00.000-08:00

pagpasensyahan mo na, mambabasa, kung hindi ko muna susundin ang ilang batas ng pagsusulat. ito'y upang mahabol ng daliri ko ang utak kong kanina pa daldal ng daldal.

matagal-tagal narin nung huli akong nakapagsulat ng maayos. eto nga at ang kasunod, dito ko ko pa ginagawa sa isang lugar na hindi ito dapat gawin. totoo palang pag pinipilit mo ang sarili mong gumawa ng isang bagay na hindi mo naman gusto, o kahit gusto mong gawin pero tinatamad ka, hindi mo ito magagawa ng maayos. garbage in, garbage out.

sumusulat ako ngayon dahil pakiramdam ko maraming bagay na sa akin ngayon ang nangyayari ng wala sa oras, at least sa pananaw ko.

Sabi nila, kapag daw bumagyo, pagkatapos nun magiging "bright and shiny" ang lahat. sa natural na proseso ng pag-ulan, madalas pagkatapos nun maaliwalas ang paligid. masarap huminga kasi parang malinis ang hangin. saka masarap maglakad lakad kahit basa ang lupa. sa parehong literal at maretorikang pagpapaliwanag, pareho lang ang pupuntahan. magiging MAS maayos ang lahat pagkatapos ng bagyo.

Dinaanan ako ng bagyo. Pero pagkatapos, bumalik lang sa dati ang lahat.

hinihintay ko yung sinabi ni mariah na "after the rain, a rainbow appears... celestial and hopeful" pero hindi pa dumadating sakin yung rainbow na yun. baka ako yung dulo nun. care bear siguro ako.

siguro dala lang din ng mabilis kong pagrecover sa mga bagay-bagay na nagyayari sakin. masakit man o masaya. pero iniisip ko pa din na dapat magiging MAS maayos ang lahat.

kung iisipin, mas naging maayos naman ng konti ang lahat. kumbaga yung rainbow ko eh yung parang makikita lang sa tubig sa gripo pag natatapatan ng araw habang naglalaba. (ayoko naman talaga ng rainbow)

--- --- --- ---

gusto kong basahin yung librong "the secret" ni rhonda byrne. may nakapagsabi kasi sakin na meron daw sa librong yun na mga sikreto ng universe. bading daw yung ahas nung panahon nila eba at adan. pero sempre gawa-gawa ko lang yun kasi hindi ko pa naman nababasa yung libro.

hindi man ito yung eksaktong sinabi (daw) ng libro, pero ipapaliwanag ko narin ayon sa pagkakaintindi ko. gumagawa daw ng paraan ang universe para mangyari yung mga gusto nating mangyari. kung talagang iniisp mo parati yung bagay na yun, magaganap at magaganap talaga yun. wag mo na daw isipin kung kelan, saan, at paano mangyayari, basta mangyayari.

sabi ni mel, totoo daw yun. sakin, siguro totoo nga yun.

--- --- --- ---

mahirap pala yung pakiramdam na nakabitin ka, isang kamay lang ang sasalba sayo, at makati ang pisngi ng pwet mo. ganun ang pakiramdam ng iwan sa ere nang walang paliwanag. may mga ganung tao talaga siguro. aalis nang walang paalam. hindi naman sa naghahanap ako ng paliwanag. sa totoo lang hindi naman talaga ako nakikinig sa paliwanag. lalo na ng paliwanag ng mga politiko natin. sana man lang magsabi ng ayawan na. haaays.

--- --- --- ---

isisingit ko dito yung dalawa kong naka-save na draft. sayang naman kasi hindi ko na masundan yung dalawang yun kasi wala na akong maisip na interesanteng idagdag sa kanila. pero tutal wala rin namang laman tong sinusulat ko ngayon, idadagdag ko nalang. parang maggi magic sarap.

USAPANG KALSADA

Ako ang taong madaling maligaw.

Minsan nga naiisip ko, kung naging pusa lang ako, hindi mo na ako kailangan iligaw para hindi na ako makabalik sa bahay mo, ilabas mo lang ako ng pintuan at siguradong hindi na ako makakabalik. 'Eto din siguro ang dahilan kung bakit lumaki akong masunurin at hindi gala. Alam ko kasing 'pag lumayo ako ng konti sa vicinity ng Makati, eh malamang sa police station o sa radio station ako pulutin para magmakaawang iuwi na ako. hindi ko rin nga kabisado ang pasikot-sikot sa barangay namin kahit lagpas dalawampung taon na akong nakatira dun. Ewan ko ba. Kailangan ko kasing makapunta sa isang lugar ng mga tatlong beses bago ko makabisado ang pagpunta dito. Minsan nga nadadamay ko pa ang iba kong kaibigan dahil sa kabobohan ko sa direksyon. Pero masaya din minsan kasi minsan may nagtanong sakin kung saan yung Kalamasi St. sa barangay namin, may hinahanap yata s'yang bahay, wala akong natatandaang may Kalamansi St. sa amin kaya sabi ko nalang, "Ay, dun lang po yata sa likod ng school yun". Sana nasa mabuting kalagayan pa yung nagtanong sakin.

Napag-uusapan na rin lang ang direksyon at kalsada, naisip ko na marami palang naituturo ang mga "road signs" sa buhay natin. Hindi lang siguro natin napapansin pero hindi lang "superficial" ang silbi nila sa mundo. Gaya na lang ng "Dead End". Dati pag nakakakita ako ng ganitong sign eh ang naiimagine ko na agad eh yung putol na bangin saka mga tuyot na halaman sa gilid ng kalsada. Pero kung pag-iisipang mabuti, malaki ang maidudulot ng road sign na to lalung-lalo na sa dalawang taong nagkakamabutihan. Mabuti pa kasi ang "dead end" sign sinasabing kelangan mo nang huminto dahil wala ka nang aasahan pa at wala ka nang dapat ibang gawin kundi tumalikod at tumakbo sa kabilang direksyon.

--- ---

eto nung summer ko pa sinulat.

Random Thoughts #1:Summer Loves and Heartbreaks

I just want to clear the air before it becomes cloudy - I am not heartbroken in any way(at least when I'm writing this post), although I'm (preferably) looking for my "summer love". I was just inspired by an episode of SATC that I watched last night and I thought I could make it relevant now that most of us are becoming more and more idle which means having more and more time to think. These are just my random thoughts.

Anyways, so here it goes.

1) Not all of us believe that everything happens for a reason like if you weren't enrolled in a specific university you wouldn't have met this guy or girl. Like if you haven't gone to the mall you wouldn't have seen a friend whom you're missing for years. Or maybe if you haven't said a thing and just shut up, maybe she's still beside you right now and you wouldn't be with your friends in an exclusive outing. I think it's a bit unfair. For me, at least, because if my destiny depends on what I do and most of the time I'm doing nothing, what future awaits me? I'm such a lazzzzy boy.

2) I personally believe that we should not blame anyone or anything else with whatever happens to our lives but ourselves. We do what we do and we are fully accountable for every big or small consequences of our actions. My life, my boat, and I'm the sole captain. For example, one of the reasons that I remain single is that I don't want to be an ex-boyfriend. The only way that you will be an "ex-boyfriend" is when you become a "boyfriend". I will eventually break up with her so I'd rather skip the drama. Be like me if you want to send group messages on valentines and buy yourself a ring and be contented with a group date with your friends.

3) When you want to break up with someone, may it be a lover or a friend, how will you do it? This question.. (O DIBA BITIN TALAGA? KASI HINDI KO ALAM ANG SAGOT SA TANONG NA YAN. hehe)

--- --- --- --- ---

Siguro naman obvious na kung bakit ganyan ang title ng post ko ngayon. hehehe.

itutuloy...

unfinished business

2008-10-10T23:09:00.000-07:00

if you were the sun
that makes my mornings
and warms my skin,
i want to be a star
to give light
when you are tired,
when youwant to rest.

if you were the wind
that touches my face
and dries my sweat,
i want to the the air
to sustain a little life
when you just want to wander off,
when you just want to be free.

if you were the soil
that keeps me still
and standing tall,
i want to be a rock
i will keep the foundation
when you don't want to be stepped upon,
when you want to settle down.

if you were the river
that cools my tired feet
and flows to my sea,
i want to be the rain
to drop hopes
when your current is weak,
when you fall silent and heavy.
*epe

I couldn't help enough so I made you a poem.

Problema ng ballpeng walang tinta

2008-09-23T09:00:00.000-07:00

Hindi ako makapagsulat.

Hindi ko nanaman alam kung bakit.

Suguro dahil wala akong maisulat.

Pero maingay ang isip ko, mas maingay pa sa ulan.

Pero wala akong maisulat.

Nakakainis.

Kailangan kong magsulat.

Kailangan ng isip ko.

Ayaw naman n'ya ako bigyan ng tamang mga salita

para makapagsulat nang maayos.

Kailangan kong magsulat.

Mahirap ang pakiramdam ng natatae

at nakaupo ka sa inidoro sa matagal na oras

pero hindi ka parin makatae.

Gusto kong magsulat.

Para sa sarili ko naman 'to eh.

Ginawa ko na 'to dati.

Pero bakit hindi ko magawa ngayon?

Gusto kong magsulat.

Wala na bang tinta ang ballpen ko?

Kailan ulit ako makakapagsulat?

Ano ba ang kailangan ko para makapagsulat ulit?

O sino?

Kailan?

Hindi lahat madadaan sa tsokolate.

Babalik ako.

At makakapagsulat uli.

Quasi-comeback

2008-08-27T03:12:00.000-07:00

OO, alam ko nakakatawang isipin na pinangalan kong "...daily side effects" ang blog ko pero isang beses sa isang buwan lang ako gumawa ng blog.

Ang totoo kasi, nagkaron ako ng sakit. Hindi ako makabuo o makatapos ng isang article. Hindi ko rin alam kung bakit pero sa tuwing uumpisahan kong magsulat ng isang interesanteng topic (assuming interesante talaga ang mga pinagsusulat ko dito) hindi ko matapos. Siguro meron na kong mga anim na drafts na naka-save dito sa blogspot drafts ko. Salamat sa autosaving capabilities ng blogspot at hindi ko parin matapos ang mga drafts na yun. Nagiintay lang ang mga salita dun na dumami sila.

Sa mga nakaraang linggo, marami-rami ring nangyari.

Nagkaron ako ng trabaho (dito ko nga to ginawa ngayon) pero hindi yun ang gusto kong isulat. Siguro mas magiging interesante ang mga bagay ba napapansin ko ngayong nagkaron na ako ng trabaho.

Una, hindi pala lahat ng nagtatrabaho may pera. Isa 'to sa mga unang-unang na-realize ko. kasi dati iniisip ko na 'pag may trabaho ka na, mabibili mo na yung mga gusto mong bilhin. HIndi rin pala. Natatandaan ko pa yung tinanong sakin ng teacher ko dati nung 2nd year highschool pa ako. Sabi nya, "Kung sumusweldo ka na ng one hundred thousand pesos sa isang buwan, dapat din bang mag-iba ang lifestyle mo at bumili ng mas mahal na mga gamit?". Sumagot ako ng "oo". naisip ko kasi nun kaya ka nga nagtatrabaho para makabili ng mga gusto mong bilhin (pansinin na umuulit na ang mga sinusulat ko at may posibilidad na hindi ko nanaman matapos ang "entry" na to). Hindi naging maganda ang reaksyon nya sa sagot kong yon. Sabi nya kasi kaya daw madaming hindi umaasenso dahil sa ganung pag-iisip. Siguro nga tama nun si Ma'am. Kasi ngayon, kung hindi ko pipilitin ang sarili kong magtipid, mapipilitan akong maglakad papunta at pabalik ng office namin (na hindi ko naman gagawin dahil sa madaming kadahilanan.) Tama din yung sinabi ni uncle ni Peter Parker sa kanya. Habang patuloy na nadagdagan ang mga arawna inilalagi mo sa mundo, mas madami kang dapat isipin. Eh ako pa naman yung taong masyado nang madaming iniisip na minsan sumasakit na ang gitna ng utak ko. Ang solusyon ko dito, mag-diet para masanay na konti lang ang kinakain.

Napapansin ko din na karamihan sa mga pumapasok ng opisina ng umaga ay mga bad-trip. Yung tipong hindi mo sila pwedeng tignan sa mata kasi magiging bloke ka ng asin. Hindi ko nararanasan yun kasi alas-dose ng tanghali ang pasok ko - oras na namamatay lahat ng germs sa anit ko kasi sobrang tirik ang araw. Siguro masama lang ang gising ng mga taong maaga gumigising pero umaga na din kung matulog. Yung iba may mga bitbit pang kapeng pangmayaman na sobrang tamis eh sugar rush ang dinuduot sakin pag iniinom ko, imbes na magising ako. Siguro yung iba hindi parin matanggap na pang-umaga sila. Hindi ko lang maisip kung bakit hindi nila matatanggap na pang-umaga sila. Ang solusyon ko dito, mag-shades para hindi nila pansin na sinisimangutan ko din sila.

May mga tao rin akong nakakasabay sa pagpasok na parang sarado at nakakandado ang mga pores sa balat. Dahil nga pang-tanghali ako (parang hindi natural sabihin yung "pang-tanghali") madalas pumapasok akong basa ang panyo ko sa pawis. Minsan naiisip ko kung nakatutok lang ba sa akin ang araw kaya ako lang ang pinagpapawisan. Hinahanapan ko din ng mga nakatagong aircon at electric fan yung mga taong sarado ang balat. Baka kasi uso na ang maglagay ng elesi sa damit. Sinisilip ko din ang balat ko minsan kasi baka napaglihi lang ako sa balon kaya ako lang ang parating basa sa pawis pag naiinitan. Ayoko pa naman nang pinagpapawisan. Lalo na pag may sipon ako. Hindi ko na kasi alam minsan kung anong uunahin kong punasan - pawis o sipon. kaya nga laking pasasalamat ko sa panahon ngayon kasi medyo makulimlim. Ang solusyon ko dito, wag masyado maggagagalaw para daw hindi mag-burn ng calorie at hindi pagpawisan. Magpasaranalang kaya ako ng balat? Ang mga buwaya ba pinagpapawisan?

Kape. Maraming hindi maniniwala pero 25cents lang pr cup ang kape dito sa pinapasukan ko at dahil dyan sinasamantala ko ang kape. Magsisimula na akong uminom ng kape ng ala-una ng tanghali, dalawang baso. Ang problema lang, pagdating ng 1:30, aantukin na ko. Iniisip ko tuloy kung may pampatulog yung kape dun sa vendo kaya mura. O baka hindi lang ako tinatablan ng kape. baka dapt sakin external application lang ang kape para tumalab. Yung tipong ipupunas ko sa balat ko habang mainit para magising ako. Pero hindi bagay sa amoy ng pabango ko ang amoy ng kape kaya wag nalang kasi baka mag-amoy galing sa tyan ng tao pa ako. Meron ding choco-mocha sa vendo namin 25cents lang din. Ang problema nga lang, madalas lasang tubig lang sya. Minsan hinanap ko kung may pagpipilian kung flavor mineral water o flavor chocolate yung mocha na yun eh. Sabi ni kuyang nagmemaintain nun, baka daw kasi nagbubuo buo yung powdered chocolate kaya hindi makalabas ng maayos. Pero pag matino naman ang nakuha mong mocha eh maayos naman ang lasa. Medyo matamis nga lang parang palamig. Hindi rin nakabubuti sakin ang masayadong madaming kape o mocha. Pag nakaka apat na tasa na ko ng kape, pakiramdam ko parating may mamamaalam na sa mga kakilala ko kasi parati akong nakakaramdam ng kaba. Yung tinatawag nilang "instinct" na may masamang nangyari na sa mga malalapit sayo. Parang may festival ng mga banda sa dibdib mo at puro bass ang gamit nilang tambol, gitara at torotot. Mahirap kasi hindi pwede sa katulad kong nakaupo lang ng siyam na oras ang ganun. Masama sa puso. Minsan iniisip ko na baka madalas lang magkape yung ibang manghuhula na parating kinakabahan na magugunaw na ang mundo.

Kung pipilitin kong pigain pa ng konti ang utak ko ngayon para may maidagdag pa sa pagbabalik-sulat nito baka latak nalang ang lumabas. Lasang lata na nga ng sardinas ang mga naisulat ko sa itaas ayoko nang lagyan pa ng bagoong.

Sa mga magtatanong kung bakit ganun ang title ng sinulat ko ngayon, gamitin nyo si google. Hehehe

Salamat sa pagbasa!

Ponder (revisited)

2008-06-09T21:47:00.000-07:00

This is one of the articles I have submitted on our philosophy class. And since my brain cells aren't in the mood to actually finish a new article, I thought I might as well post one of my past "creations". I named it "Ponder".

So here it goes...

I think I am asking an average of one-hundred questions a day. Thinking that I am not a philosopher makes me wonder how many questions a philosopher asks in his lifetime. I have written an article during my high school days and as I’m reading it today, it makes me wonder why I even bothered myself asking these questions. Pardon me, reader, for the immaturity of the text you are about to read.

Ready? Go!

Where do water vapors in clouds go when sunlight strike on them? Are there other humans in other galaxies? Are there other galaxies? Can you actually kiss your elbow? Do rainbows have ends? Which are faster, your eyes or your hands? If “demons” and bad spirits be locked in the bottom of the earth, considering its dimensions, is there enough space for the future spirits of bad people? Do fishes sleep? Does Einstein brush his hair? Why is the nine months we stayed in our mother’s womb not included in our age? Can you really step into your I.Q. if you have a low one? Which is sharper, our teeth or our asshole? Which is farther, the moon or Europe? Can you sneeze with your eyes open? Can you still remember what your dream is last night? If train A travels 80kph from Davao to Manila and train B travels 50kph from Manila to Davao, which train is farther to Manila when they meet? Can a man living in Germany be buried in North Korea? What is the probable number of male chicks inside their eggs can a roaster lay if there were nine eggs that he laid? Which existed first, the egg or the chicken? Why do people automatically crumple papers when throwing it in garbage cans? Why does “Greenwich” had a letter “w” when it is not pronounced? Why do girls have to ask if their faces are white when putting on face powder if they intentionally put face powder to actually whiten their faces? In playing cards’ deck, why is the King of Hearts the only king without moustache? Why do you have to scratch on something that is itchy? Why does Monalisa lacks eyebrows? Do hydrophobias take a bath? Why do we practically scream when we are scared or surprised? Why is it that hens don’t make “tilaok” when roasters do? What is the english term for the word “pasma”? is there anybody at your back right now? Have you checked if somebody texted you for the past 5 minutes? Why do w say “hello” when answering the phone? Why can’t we step on our own shadows? Do you think that somebody is being asked by these questions at this very same moment as you do?

Eeeeenggk! Time’s up!

When my adviser read this article she replied, “Have you found all the answers to these?”. And that’s the thing about wondering, I personally indulge myself knowing that there are some things I don’t know. My ignorance amuses me.

Against the Heat

2008-04-27T21:31:00.000-07:00

Admit it, there's at least one point in the past few months when the heat totally took a toll on you.

I experienced it many times since I'm not really a fan of "high temperatures" (ironically, I celebrate my birthday when summer is at it's peak). It's not so cool when I'm sweating even before I wake up (which makes me get up even before the time I plan to) and I'm sweating after I shower at night before I sleep (which gives me sleep problems). If you happen to have an air conditioning unit in the comfort of your home, believe me brother, you're so blessed. Luckily there have been some clouds precipitation for some time this week and the temperature's colling down a bit.

While I was doing my one on one session with my electric fan and watching TV, I thought of the things that can effectively alleviate the heat of the summer. Here are some of my ideas:

1) ICE CANDY. This should be my favorite for this is the most available tool against the heat. It can be bought at the nearest sari-sari store plus it offers different flavors like melon, chocolate, grapes, buko, etc. Price ranging from P2.00 to p3.00 depending on the mood of the tindera or the rate of demand (see? economics).

2) COLD PONKAN JUICE OR ICED TEA. Our intake of fluids prevents dehydration and gives us the benefit of visiting the "john" more often. I have been buying litro pack juices more often now especially when I feel like water is just not enough. I prefer ponkan over orange juice because it's sweeter and it doesn't leave me with that nasty feeling like I have a cob-web on my tongue. Iced tea is irresistible - refreshing and tasty. Suggested retail price is P10.00 but there's a store where they sell litro pack ponkan juice for P12.00. There's no difference on how it tastes so you just have to beware of those stores.

3) FLAVORED ICE. I have learned about this from a segment of a morning show. Flavored ice is just like the ice candy, the only difference is that you put these flavored ice cubes on your cold ponkan juice or iced tea. Flavored ice doesn't compromise the flavor or the concentration of your juice not like the conventional ice cubes. If i happen to freeze some of these flavored ice, it'll be gone even before I put them on my juice. I love ice.

4) TWIN POPSIES. Who can forget this classic? Orange or choco, this popsicles are just too good to be ignored. Avail them at your nearest ice cream stores.

There's a lot more on my list but I only crave about them while I'm writing this post so I better grab an ice candy now. Next time I'll share some of my favorite summer hang-outs.

=)

First Post: Let Me Explain

2008-04-27T00:08:00.000-07:00

For the past few days while I'm in my "tamad mode", irritated by the weather and climate change, I watch TV a lot and my attention (and my great compulsiveness) was caught by Jessica Sojo's segment about blogs.

I know about blogs since we made a marketing plan about blogging with my classmates for our marketing subject. I know what it takes to be a blogger and I know how much greens it generates for people who uses blogs as their business. But since i still have nothing to so for the moment, I thought of making my own blogsite (Thanks to Miko and his blogspot).

About my title: Weird Guy's Eggshell Adventures and Daily Side Effects.

You might want to discover yourself why i chose this phrase as my title. believe me, you don't want to hear it from me. Know me a bit and you'll figure it out.

So there. See you around.

=)